Vertaal/translate

Dutch English French German Italian Portuguese Russian Spanish

We hebben 94 gasten en geen leden online

Unieke bezoekers

5944603
Vandaag
Gisteren
Deze week
Vorige week
Deze maand
Vorige maand
Alles vanaf 22 maart 2012
84
2121
2205
11485
13690
282749
5944603

Uw IP: 3.215.180.226
09-03-2021 01:09

Zogezegd

NRC Handelsblad houdt zichzelf nadrukkelijk voor ‘kwaliteitskrant’. En wie daarvoor schrijft is aan z’n stand verplicht dat veronderstelde niveau ook gestand te doen. Zo beviel ‘Paulien Cornelisse cabaretier en schrijver’ dit weekeinde van een ‘column’ over een wijnbeschrijving die de maker daarvan probeerde te fileren. Dat doet ze op de van haar bekende manier: teksten woordelijk ‘analyseren’ en daarbij aantonen dat er onzin wordt gedebiteerd. Heel goed, Paulien, ga daar vooral mee door. Maar vergeet dan niet dat je voor een kwaliteitskrant schrijft en dat je eigen teksten dan vlekkeloos moeten zijn. Nou, zover is Paulien nog niet.

 

Het gezegde van de splinter en de balk kleurt de ‘column’. Paulien heeft het over ‘het bombast dat’. Als ze in de Woordenlijst Nederlandse Taal had gekeken, zou ze hebben gezien dat ‘bombast’ van geslacht niet onzijdig is. Daar bleef het niet bij. Cornelisse vond ook dat bij de maker van de wijntekst ‘de twijfel is toegeslagen’. Maar op elke middelbare school zou hier ‘heeft toegeslagen’ de voorkeur hebben gehad. Eindredactie? Dat kun je Paulien niet aandoen. Bovendien zet ze haar eigen naam erbij.

 

EVEN NIET

Kwaliteitscolumn? Even niet. Dat zou nog minder steken als Paulien iemand die niet van het vak is niet zo’n taal-technische knock out had bezorgd. Ze noemt de haar toegestuurde wijnnotitie ‘de enige ontroerende wijnbeschrijving die ik ooit heb gezien’.

 

Conclusie: haar ervarings-‘veld’ is uiterst beperkt. Want ‘ontroerende’ wijnnotities worden bij bosjes geleverd door brallende junior-sommeliers en taalvernieuwers die zich in hun eigen pogingen verslikken. En die staan ook nogal eens in kranten. Overigens kun je even ‘legitiem’ columns maken waarboven staat ‘Geloof ik’, ‘Meen ik’’ of ‘Vind ik’. Ik bedoel maar, de bedoeling is goed, maar, denk ik, minder bedoeld voor een kwaliteitskrant.

 

HET MES

Lees hoe Paulien het ontleedmes vriendelijk hanteert:

‘Denk ik’

Iemand stuurde mij een beschrijving van een wijn, opgetekend door de uitbater van de plaatselijke slijterij. „Heerlijk zo’n ouderwetse Zuid-Franse wijn met karakter. Rijk van smaak met een toefje stevigheid die hem zo aantrekkelijk maakt. Dit is wijn zoals wijn bedoeld is denk ik.”

Dit is de enige ontroerende wijnbeschrijving die ik ooit heb gezien. Het tekstje begint vol goede moed, met het bombast dat wijnkenners eigen is. Karakter, toefje stevigheid, aantrekkelijk, het kan niet op. De schrijver van het tekstje wil eindigen met een klinkend ‘Dit is wijn zoals wijn bedoeld is!’ Maar ergens tijdens het opschrijven van deze laatste zin is de twijfel toegeslagen. Is wijn eigenlijk wel zo bedoeld? Er zijn misschien ook mensen die vinden dat Grüner Veltliner de wijn-zoals-wijn-bedoeld-is, is. Heeft wijn überhaupt een bedoeling? Door wie wordt wijn bedoeld? En wie ben ik om hier te verkondigen hoe wijn bedoeld is?

Om van deze innerlijke discussie af te zijn heeft de slijter er ‘denk ik’ achter gezet. Zo. Een vermoeden, daar kun je niet op gepakt worden.

Het gekke is dat ‘denk ik’ ongeveer het beste is wat je kunt zeggen – het is eerlijk en het geeft aan dat je begrijpt dat je de wijsheid niet in pacht hebt. Toch is ‘denk ik’ niet wat mensen willen horen.

Vorig weekend schaafde ik een venkelknol, maar door een moment van onoplettendheid schaafde ik mijn pink mee. Dag vegetarische salade, hallo eerstehulp en huisartsenpost. Tijdens een van de vele medische interventies dat weekend had ik het volgende gesprek:

Ik: „Goed, dus verder is het gewoon een kwestie van aankijken?”

Medisch type: „Ja, dat kun je doen.”

Ik: „Maar is dat ook medisch verstandig?”

MT: „Ja, dat is wel een goed idee denk ik.”

Kijk, daar was de ‘denk ik’ weer! Natuurlijk had het medische type gelijk: hij wist ook niet honderd procent zeker te garanderen dat ‘aankijken’ de juiste actie was. Maar je wilt juist zekerheid, als patiënt. Dit ‘denk ik’ deed bij mij de paniek pas echt toeslaan.

Ik: „Oké, want ik zal maar even delen wat nu mijn grootste angst is: dat er een streptokok in komt en dat mijn hand dan afgezet moet worden.”

Mijn subtekst was: En nu geruststellen, medisch type! Maar nee. Hij keek mij rustig aan en zei: „Daarom is het denk ik goed om het in de gaten te houden.”