Column: Wegklikken

 

Links of rechts. Dat moest je het vroeger mee doen. Later is daar 'populistisch' bijgekomen. De bijbehorende 'meningen' waren in praatprogramma’s en in kranten duidelijk te onderscheiden. Maar opeens raakten die opgesloten in een 'filterbubbel'. Dat is geen bruiswijn die door zo’n bruine papieren manchet heeft gelopen. Nee, dan heb je te doen met een groep verslaafden aan linkse of rechtse standpunten. En zodra we in ons land maar een nieuw woord bedenken, moet dat als ‘vondst’ breed worden uitgedragen. Ook al gaat het dan om oude wijn in nieuwe zakken. Een recent woord schrijf ik hier in het Nederlands op: bubbelbrekers. De fantasie-lozen die het hebben gemunt, zullen zonder twijfel de voorkeur geven aan ‘bubblebreakers’, want dat staat interessanter.

 

 

 

Nieuw? Helemaal niet. Gewoon lieden die in zelfbevestiging zwelgen als ze zich afsluiten voor wat er ‘echt’ leeft en gebeurt. En die schijnen, heeft een baanbrekende onderzoeker gepubliceerd, bij bosjes voor te komen in Mokum, een eigengereide gemeenschap die nog net niet stikt in het eigen gelijk.

 

Nieuwe stroom

Iedereen moest tot vlak voor de covid-crisis zo nodig naar Amsterdam om daar financieel breder en moreel ‘vrijer’ te kunnen leven. Er was een nieuwe stroom op gang gekomen, die het leven daar inmiddels bijna had verstopt.( Stank, stress, luchtvervuiling, ego-drang) De wal lijkt het schip nu te gaan keren. Landelijk wonen doet weer opgeld. Want zodra een stad onleefbaar wordt en je niet eens een armlengte afstand van elkaar kunt houden, stijgt ‘de provincie’ in de achting van de complotterende vrijstaat die zich geregeld boven de wet waant.

 

Laat die Amsterdammers maar eens wat dimmen, adviseerde de eerder genoemde wetenschapper die zich in de ‘tweedeling’ heeft gespecialiseerd. Die leven in een cocon, schrijft hij. Hebben geen idee wat er zich buiten de stadsgrenzen afspeelt. Voelen zich kosmopoliet, maar gedragen zich als eenkennige dorpelingen die alleen hun eigen maatstaven pruimen. En hebben de neiging anderen hun oogkleppen-visie op te leggen. Wat moeten we dus met die enclave van arrogantie?

Of het nou echt zo erg is, vroeg mij dezer dagen een wijn-collega uit de grachtengordel. Ja, zo erg is het.

 

Buitenlands

Neem nou de wijnwereld. Trends zijn pas trends als ze in Amsterdam worden gebaard. De rest wordt als zielige namaak beschouwd. Wijn-‘events’ staan pas op de kaart als ze zich in Mokum afspelen. En dan liefst onder allerlei benamingen waaraan geen woord Nederlands te pas komt (Taste of Amsterdam, Wine Professional, Cru Bio, Go West, Amsterdam Wine Festival,Tastin' France, Union Grands Crus). Wijnmanifestaties buiten Amsterdam worden vanuit Mokum nooit voor vol aangezien. ‘Anders hadden w i j  die wel georganiseerd’.

Met wijnproeverijen is het al niet anders. Wijncollega’s uit overig Nederland laten die al een tijdje links liggen als Amsterdam de plaats van handeling is en er weer eens met zo’n nep-masterclass wordt geleurd. Bovendien willen ze niet in hun bewegingsvrijheid worden beperkt door een toenemende Mokumse sprinkhanenplaag van 'blogsters' die daar niks te zoeken hebben, van niks weten en in de weg lopen.

Trouwens, wie er vanuit het zuiden heen wil, moet, inclusief uit de rails lopende NS-techniek en -service, van voordeur tot proeflokaal vice-versa op minimaal 5 uur reistijd rekenen. En wie het ooit per auto heeft geprobeerd, laat dat voortaan wel uit z'n lijf.
Dat is de reden dat de verslaggeving vanuit dat landsdeel steeds verder opdroogt.

 

Knop om

De TV-kliek werkt er al even hard mee aan het in stand houden van de Amsterdamse wijn-'filterbubble'. Steeds dezelfde lieden die al of niet in proefteams denken de enige wijsheid te kunnen verkondigen. Want wijnexperts buiten Amsterdam, zijn er die dan?

In overig Nederland zijn ze, wat dat betreft, al lang over hun irritatie heen. Ze klikken Mokumse 'events' weg, draaien de knop om en schenken zich nog eens glas wijn in dat niet vanuit de 'arrogantie-bubbel' of 'optimaliseringsalgoritmen' de hemel is in geprezen.