Vertaal/translate

Dutch English French German Italian Portuguese Russian Spanish

We hebben 39 gasten en geen leden online

Unieke bezoekers

5944653
Vandaag
Gisteren
Deze week
Vorige week
Deze maand
Vorige maand
Alles vanaf 22 maart 2012
134
2121
2255
11485
13740
282749
5944653

Uw IP: 3.215.180.226
09-03-2021 01:33

Column: Wensenlijstje

Wensenlijstje voor dit wijnjaar? Ik noem het liever een 'aansporing'. Om in de wijnwereld te schrappen wat inmiddels overbodig is, maar als ruimtegruis om ons heen draait. Iedereen heeft daar wel ideeën over. De mijne vertrouw ik de natie toe in de verwachting dat de ego-maatschappij er enigszins door ‘socialiseert’. Mogelijk krijgt die door de coronacrisis een zetje.

 

 

 

  • Zo zou ik al die wijnbloggers willen schrappen die niets anders hebben bij te dragen dan zelfmanifestatie. Zodra deze aanstormers maar een onbenullig flesje kunnen ‘analyseren’ bereiken ze al het opperste stadium van zelfbevredigingsgeluk. Al worden hun ‘bezoekers’ weer doodongelukkig van het geleuter waarmee ze hun identiteit bevestigen. En gebruik vooral de delete-toets als ze verslag doen van een snoepreis op uitnodiging van gehaaide reclameproleten. Want dan durven ze voor hun ethisch al verwrongen fatsoen geen letter kritiek te spuien. Alles is super, gaaf en gigantisch. Zelfs onmiskenbare meuk. Schrappen dus, die figuren.
  • Een tweede categorie die ik van de lijst van betrouwbaar wijnvolk zou willen afvoeren, bestaat uit PR-bureaus die denken dat wijnnieuws ontstaat als je promotie op holle vaten laat gisten. In de groep overbodige bloggers vinden ze meestal de trawanten die aan die onzedelijke onzin hand- en spandiensten verlenen. Alleen afgestompte geesten geloven heilig in de eindeloze repetitie van product- en bedrijfsnamen, gemarineerd in adjectieven die zelden de lading dekken.
  • Dat we 99% van de zogeheten ‘masterclasses’ kunnen schrappen bij gebrek aan niveau, is doorgedrongen tot iedereen die tegen beter weten in kennis heeft genomen van de inhoud. Onze nationale top-wijncolumnisten en hun adjuncten hebben daar herhaaldelijk op gehamerd. Zelfs als een ‘magister’ beweert dat hij bepaalde masters of wine nog een lesje kan leren, stamt deze vorm van hoogmoed niet uit een meesterlijk brein. We kunnen het er-denk ik- wel over eens zijn dat bij uitstek meesterlijke toevoegingen aan het wijnkennis-niveau de laatste tijd achterwege zijn gebleven.
  • Schrappen zou ik ook al die ons-kent-ons-onderonsjes waarbij alleen bevoorrechte professionals en eigen-teelt-wijnadel mogen aanzitten. Of aanleunen als het om significante wijnmagnaten gaat. Zo’n hotemetoot is nog niet met een paar flessen onder z’n arm de businessclass uit geklommen, of de wijnvliegen zijn al onderweg naar de souteneurende lunch. Daar wordt dan urenlang doorgebazeld over de onvolprezen kwaliteit, waarmee het verse wereldwonder in het glas is geklokt. Profijtelijke jaknikkers die in een vlaag van gewetensnood maar even het hoofd schudden, kunnen het de volgende keer wel sjeken. We signaleren bij herhaling gevulde mee-eters die vanuit een neurotische storing narcistische cijfers voor die vertoningen geven. Liever niet aaien.
  • Wat behalve die sprinkhanenplaag van ‘wijnwebshops’ zeker uitdunnende schrapperij verdient, is de aanhoudende stroom van bling, wijntitels en oorkonden voor simpele zielen. Of van varianten daarop in de vorm van allerhande trofeeën onder bedrijfsnaam. De ‘lekkerste’ wijn onder de 3 euro garandeert nu eenmaal geen drinkplezier. Evenmin als de beste Utrechtse stadswijn van de elf inzendingen. En zilver in Berlijn kan voor hetzelfde geld een diskwalificatie in Italië betekenen. Alles is betrekkelijk. En dat zijn zeker al die blingverleners.
  • Schrappen kan trouwens iedereen die wijngewauwel op internet beu is. Onvreetbare 'content'-spuiers merken vanzelf dat er dan minder visite langs komt. Totdat die laatste vijf supporters ook afhaken.
  • En tenslotte zou ik die irritante term ‘webinar’ geschrapt willen zien. Wat onder die paraplu zoal werd uitgekraamd, voldeed doorgaans niet aan de verwachtingen die professionals daaraan dachten te kunnen stellen. Ze leken eerder geboren uit een neurotische organisatiedrang, dan uit kennislacunes.

 

En verder zullen we het moeten doen met wijnberichtgeving die in omvang en diversiteit al aanzienlijk is verdampt.