Column: Wat de markt vraagt

Het begrip ‘millennials’ is nogal rekbaar. Maar mijn ‘officiële’ Amerikaanse informatie zegt dat we in 2021 dan moeten denken aan de leeftijdsgroep 25 tot 40. Heeft die nog wel voldoende smaak om een ‘echte’ wijn te waarderen? Die vraag houdt de wijnfilosofen al enige tijd bezig. Ze roepen dat wijnboeren hun oren teveel laten hangen naar de generatie die met cola en ander suikergoed is opgevoed. Gecombineerd met vette happen die met allerlei nog vettere sauzen papillen ruïneren en slokdarmen teisteren. Cola is trouwens maar één van de frisdranken die het bestaan van het millennium-wezen heeft verzoet. In de schappen van supermarkten zie je hoe zich dat heeft vertaald in een sap-industrie die nog dagelijks nieuwe fratsen bedenkt en daarmee aantoont dat het zoete ‘light’ minder ‘light’ is dan het lijkt en daarmee de natie zoet houdt. Vandaar een daarop afgestemde 'transitie'- knieval van het type wijnboer dat z’n verdienmodel koestert en dit onderbouwt met de vergoelijkende leuze: ‘Wij maken wat de markt vraagt’.

 

 

 

Weinig verschil

Hij had moeten zeggen: een brok van de markt. Want ‘ware’ wijnliefhebbers hebben het niet zo op gemanipuleerde wijn, waarin niet de druif maar de trukendoos de dienst heeft uitgemaakt. Die kiezen voor wat de natuur met de wijnstok pleegt uit te halen. En dat daar jaar voor jaar andere resultaten uitrollen, zien ze als een scheppingsverschijnsel dat onder geen beding ooit cosmetisch moet worden ‘bijgestuurd’. Intussen snelt de discussie wereldwijd voort. Hoor wat voor- en tegenstanders van ‘natuurlijke’ wijn te berde brengen, nadat ze eerst langdurig over de definitie van het begrip in de slag zijn geweest. Zelfs de New York Times heeft, in de persoon van Eric Asimov de boel ooit nog eens stevig opgeschud door stelling te nemen tegen de opvatting: breng de nieuwe generatie aan de wijn door ze op de zoetlijn te houden. Hij ging tekeer tegen visies die ervan uitgaan dat er ‘nog weinig verschil’ is tussen een fine wine en commercieel spul als er chemie wordt gebruikt om fouten te verbloemen.

 

Niet beter

Manipulatie en toevoegingen hebben het niveau van de wijn nooit verbeterd. Dat moet uitsluitend op het conto van de wetenschap worden geschreven. Het gegoochel met texturen, geuren en alcoholreductie leidt eerder tot een frisdrank-effect dan dat het de wijn naar een hoger niveau tilt. Asimov betoogt dat erfgoed en traditie een hoogwaardiger expressie van wijncultuur hebben opgeleverd, dan een nep-Napa-Cabernet die met behulp van pompen en poeders, eiken-hagelslag en god weet wat voor enzymen de fles is ingegaan.

 

Hoe minder manipulatie, hoe beter. Meelopen met de consumentenhorde zonder veel ‘wijnverstand’ levert massaproductie op die het nooit zal winnen van geografische expressie en de hand van de wijnboer. Een wijn die niet ‘mysterieus’ is, niet het product van onvoorspelbare natuurwendingen, blijft surrogaat. En omdat millennials dat zelf ook niet willen zijn, kan die gekweekte, commerciële zoethouderij maar beter worden genegeerd. Echte wijn laat zich niet mishandelen.