Vertaal/translate

Dutch English French German Italian Portuguese Russian Spanish

We hebben 38 gasten en geen leden online

Unieke bezoekers

6070621
Vandaag
Gisteren
Deze week
Vorige week
Deze maand
Vorige maand
Alles vanaf 22 maart 2012
938
1736
9454
13592
28090
388978
6070621

Uw IP: 18.206.238.77
15-05-2021 07:59

Column: Slok Down

Het vrije woord. Daar heeft iedereen het over als er weer eens gedoe is over uitlatingen. Maar is dat woord wel zo vrij als de strekking lijkt te suggereren? Dat is de vraag nu activisten steeds meer woorden willen schrappen die herinneren aan ons ‘belast’ verleden. Eerst ging het alleen nog om namen van straten en gebouwen die naar ‘foute’ volksonderdrukkers of veroveraars werden genoemd. Maar nu mogen woorden als zwartkijker, slaaf en koeliedrijver zwart op wit en verbaal ook al niet meer. Van wie eigenlijk niet? Heeft de Geheime Taal Politie (GETAPO) een achterbaks verbond gesloten met de nieuwste coalitie van opvattingsvernieuwers? Worden er nieuwe taalwetten voorbereid waarmee het vrije woord in feite wordt ingeperkt en een deel van de Dikke van Dale op de index komt? Komt er een wijngaard-verbod in polderland, omdat wijnboeren met hun zelfpromotie ook wijnhaat opwekken en we, vindt de wijnhaterslobby, beter asfalt kunnen slikken dan hersen-destructieve alcohol? En wordt het “advies” om ook van dat ene glas wijn per dag af te zien straks omgezet in een definitieve een ‘Slok Down’?

 

 

Een provincie als Brabant weet als geen andere wat een muilkorf is. Een paar eeuwen terug was dat landsdeel het slachtoffer van Hollands machtsmisbruik. Daarin was geen plaats voor het vrije woord. Boeren en burgers werden weliswaar niet tot lijfeigenen gedegradeerd, maar door de horden van Maurits van Oranje wel uitgeperst, mishandeld en om hun geloof vermoord. Brabant was ‘generaliteitsland’, een versluierende term voor gewelddadige onderdrukking van iedereen die vrij wilde leven. Daar is Brabanders nooit excuus voor aangeboden. Sterker nog: Katholieke Brabanders zijn tot in de jaren vijftig van de vorige eeuw openlijk gediscrimineerd. Ze hadden geen toegang tot bepaalde banen en ambten en werden geweerd uit de koninklijke hofhouding.

 

Hollandse infectie

Nog steeds wordt de Brabantse taal en cultuur door Hollandse papenhaters en andere arrogante Randstad-figuren belachelijk gemaakt. De ‘Brabo’ is voor deze zelfvoldane types een wezen van lagere orde dat vanuit het ‘beschaafde’ westen cultuur en manieren moet worden bijgebracht. Behalve als die heilbrengers van de ‘Bourgondische’ en vooral ‘gemoedelijke’ sfeer kunnen profiteren of de katjes in het donker zouden willen knijpen, Overdreven? Hangt af vanuit welk perspectief je ernaar kijkt. Misplaatst superioriteitsgevoel is een genetische infectie die Holland maar niet kwijt wil raken. Onomstreden is in ieder geval dat het vrije woord voor de Brabander heilig is. Hoe de vooral ‘progressieve’ Randstedelijke radio- en televisiekliek zijn provincie ook ‘karikaturiseert’, het zal hem een zorg zijn. Hij constateert slechts dat de linkse omroep zorgvuldig vermijdt dezelfde laatdunkende houding tegenover moslims te vertonen. Over selectieve en angsthazerige berichtgeving gesproken!

 

Alcoholhaat de norm

Alles is in beweging. Wat allerlei maatschappij-kneders ons dezer dagen vocabulair willen verbieden is bijna omvangrijker dan wat nog wèl mag. Wordt in dat licht bezien het vrije woord geen farce? Het komt nog zover dat in de wijnwereld het woord sommelier wordt verboden. Want die naam wordt in teveel gevallen verleend aan weinig meer dan wijnschenkers die slaafs moeten doen waaraan hun baas verdient. En mag ‘wijnboer’ straks nog wel? Want niet iedere uit eigen teelt geboren ‘wijnheer’ laat zich voor boers uitmaken. Het woord ‘wijn’ lijkt in de correcte conversatie van maniakale dranknihilisten ook al geen lang leven meer beschoren. Wie die drinkt is zich, volgens deze zelfvoldane sekte, nu al langzaam aan het vergiftigen. En daarom kunnen we ieder glas beter in de gootsteen legen in plaats van de inhoud achterover te slaan en onszelf daarmee tot verstoteling te degraderen. Alcohol haten wordt de norm, voorspellen de droogleggers. Wie zich bovendien verdiept in de bedrijfs-‘slavernij’ van waaruit menige importwijn in ons land wordt verhandeld en opgedronken, ziet hier een nieuw werkterrein voor activisten, die vinden dat deze toestanden onmogelijk kunnen worden volgehouden en dat een zuivering onvermijdelijk wordt. Daarover is het laatste vrije woord nog niet gesproken.

 

Machtsmisbruik

Wat bovendien niet buiten beschouwing kan blijven, is dat het zogenaamde vrije woord ook in veel Nederlandse bedrijven amper opgeld doet. Wie het als ‘staflid’ voortdurend beter weet dan bijvoorbeeld de directie van een ‘democratisch’ bestuurd wijnhuis, zal daar niet een glanzende carrière wachten. Ondernemingsraden, als die er in die sector al zijn, kunnen erover meepraten. Het vrije woord wordt in dit land wel als verworvenheid erkend, maar lang niet altijd zonder rancune. En die druk van bovenaf is evenzeer een vorm van machtsmisbruik, waartegen activisten nauwelijks verweer hebben. In de velden die ze dan wèl bestrijken, lijken ze te ver door te schieten. Waarmee de individuele uitingsvrijheid eerder wordt beperkt dan verruimd. Om al die redenen wil ik het woord ‘koeliedrijver’ niet achter het mondkapje horen verdwijnen. Het blijft een passende typering voor bazen die hun personeel tot over de grens van het aanvaardbare opjagen. Of de volgzame Van Dale dat nou maatschappelijk ‘correct’ vindt of niet.