Vertaal/translate

Dutch English French German Italian Portuguese Russian Spanish

We hebben 211 gasten en geen leden online

Unieke bezoekers

5757746
Vandaag
Gisteren
Deze week
Vorige week
Deze maand
Vorige maand
Alles vanaf 22 maart 2012
137
1437
137
11267
46784
60782
5757746

Uw IP: 3.216.79.60
30-11-2020 02:23

Column: Inhalig gedrag

 

Nou worden die nep-recensies op restaurant-websites wel aangepakt, maar hoe staat het met al die flessenbietsers die voor wijnschrijver willen doorgaan, maar zich in werkelijkheid als ordinaire profiteurs gedragen? Zijn er die dan, vroeg mij laatst een argeloze wijnliefhebber. Ja, die zijn er.

 

 


Van die bloggers die zich handig ergens tussen manoeuvreren en zich dan als professional proberen voor te doen, terwijl ze niet eens wijn-basiskennis in huis hebben. Een treurige categorie die probeert de voorraadkast gratis gevuld te houden door steevast vriendelijk over aangevraagde ‘monsters’ te schrijven, ook al verdienen die dat niet. Ze zijn hier en daar van internet te plukken, waar ze niet vrij van zelf-kietelarij over wijn maar wat in de ruimte kletsen. Als die wijnleveranciers eens serieus zouden uitzoeken om welke bezoekersaantallen het bij die bloggers gaat, zouden ze zich de kosten en moeite van die zendingen beter kunnen besparen. Vijfentwintig bezoekers per dag is al veel.

 

 

Varianten

Komt dat inhalig gedrag nou ook voor bij ‘echte’ professionals? Daar komen we wat varianten tegen. Papieren tijdschriften krijgen meestal ongevraagd veel wijnen toegestuurd van verkopers die door een bespreking of een proefnotitie in beeld willen komen of blijven. Daar zitten er ook bij die het besprekingsniveau net niet halen. Terugsturen? Daar is geen beginnen aan. Vaak worden die wijnen verdeeld onder de proefpanel-leden. Of weggegeven aan bekenden. In het ergste geval zijn ze goed voor de gootsteen. Mijn bevinding is dat er doorgaans integer met die toezendingen wordt omgegaan. Met de nadruk op ‘doorgaans’ omdat mij ook gevallen bekend zijn waarin een heuse wijnschrijver zijn ‘providers’ naar de mond praat. En zo verzekerd blijft van een lucratieve relatie, waarbinnen voor ‘objectieve’ wijnbeoordelingen geen plaats is.

 

Dan kennen we nog de situatie waarin een gedrukt medium een ‘deal’ maakt met een wijnstreek en conditioneert dat besproken wijnboeren daarbij adverteren. Zo’n regio wordt dan doorgelicht zonder dat de reportage of de wijnanalyses daardoor beïnvloed zouden mogen worden. Desgevraagd verzekeren die media ook dat ze binnen zo’n overeenkomst ‘vrij’ publiceren. Of dat de werkelijkheid dekt is de vraag. Want wie jou helpt overeind te blijven, ga je niet de grond in schrijven. Ook al zou dat op sommige punten moeten. We hebben daar een mooi spreekwoord voor: Je bijt niet in de hand die je voedt.

 

Inpak-reizen

Ten slotte zijn in de wijnwereld nog enkele inpak-reizen opgevallen. De bekendste is die van het Hollandse wijnhuis dat zich niet geneerde om een ‘hoofdredacteur’ geheel ‘gesubsidieerd’ naar een ander werelddeel te sturen. Om daar uitsluitend over wijnbedrijven te schrijven met wie deze ‘sponsor’ daar zaken deed. Hoe onafhankelijk kun je zijn?

 

Het geheel overziend, constateer ik dat de beschreven situaties bij ons niet de gangbare praktijk onder professionals uitmaken. In Frankrijk en Italië heb ik in dit verband wel erger meegemaakt.