Vertaal/translate

Dutch English French German Italian Portuguese Russian Spanish

We hebben 88 gasten en geen leden online

Unieke bezoekers

5753399
Vandaag
Gisteren
Deze week
Vorige week
Deze maand
Vorige maand
Alles vanaf 22 maart 2012
435
1594
7057
10832
42437
60782
5753399

Uw IP: 3.238.184.78
27-11-2020 06:48

Column: Kortere lontjes

Dik bevolkte proeverijen zijn er voorlopig niet meer. En dat heeft ook z’n goeie kanten. Want wat we daarvan de laatste jaren meemaken, draagt weinig bij aan de levensblijheid die ons, anders dan de alcohol, op de been moet houden.

 

 

 

 Om te beginnen kan er bij digitale degustaties niet lijfelijk worden voorgedrongen. Bij fysieke proeverijen gebeurt dat aanhoudend. Niet alleen door professionals die vinden dat ze een streepje vóór hebben omdat ze zich tot de intimi van de uitschenker rekenen. Maar ook door op wijn azende tafelschuimers die gratis aan hun trekken willen komen. En dwars door een file heen breken als de drankzucht hen overmant. Dat soort proeffles-belagers staat dan bovendien zo dichtbij, dat je de spaghetti-resten nog in hun baard ziet zitten. En hun al of niet met odeur vertekende lichaamsgeuren tegen wil en dank moet genieten.

 Niet meer veilig

Er zijn tijden geweest dat zo’n proeverij in ieder geval nog veilig kon verlopen. Kan niet meer sinds de lontjes steeds korter worden. Ik heb al bij een emotionele eruptie moeten ingrijpen toen op het oog presentabel schoelje een proever belaagde die zich per ongeluk te dicht langs zo’n over-begeurd en dicht-geplamuurd vrouwmens van de ‘clan’ had gewaagd. Messen, priemen en boksbeugels bleven nog net in de mouw, maar het scheelde weinig of het slachtoffer had een ambulance nodig gehad.

En dan waren er nog die afgrijselijke koperen tuba’s die als spoelbak dienden. Daar fluimden samenscholende professionals dwars langs je heen een straal afvoerwijn in. En het kwam geregeld voor dat een passant dan werd ‘bestraald’. Zei die er iets van dan werd hem te verstaan gegeven dat-ie dan maar niet in de weg had moeten lopen. Denk maar niet dat ze goed waren voor de rekening van de stomerij.

 

Onhaalbaar idee

Proeven online kent al die negatieve verschijnselen niet. Een positief gevolg van de crisis waarin we wereldwijd zijn beland. Net zoals de stijging van de huisdronk, oordeelt de handel. Intussen, zo lees ik, hebben de rijken der aarde door die (wijn)crisis miljoenen op hun al of niet zwarte bankrekeningen kunnen laten bijschrijven. En dat bracht groen-links-kamerfractievoorzitter Jesse Klaver weer op het doorzichtige en onhaalbare idee om met loze beloften jeugdige stemmers te trekken: Hevel belasting op die miljonairs-saldi over naar een uitkering van 10.000 euro voor iedere jongere die achttien jaar wordt. Daar zitten, zo weten de alcoholbestrijders, nogal wat coma- en andere zuipers tussen. Die zouden ook de wijnhandel dus een impuls kunnen geven. Maar dat lijkt me alleen al een illusie omdat Klavers niet bijster intelligente hersenspinsel bij coalitievorming direct zou sneuvelen.

 

Eigen smaak

Als laatste voordeel van digitaal proeven noem ik dan de vrijheid om de virtuele locatie naar eigen smaak en opvattingen in te richten. Weg met die achterhaalde opstellings-‘cultuur’ van genummerde tafeltjes. Zoals me dat bij fysieke proeverijen al jaren tegenstaat, maar nog altijd niet is doorbroken. Het wordt dus tijd voor een creatieve verbuiging.

 

Waar blijft de club die zich daaraan waagt? Of moeten we blijven dringen rondom de snelst leeg rakende flessen?