Vertaal/translate

Dutch English French German Italian Portuguese Russian Spanish

We hebben 116 gasten en geen leden online

Unieke bezoekers

5658017
Vandaag
Gisteren
Deze week
Vorige week
Deze maand
Vorige maand
Alles vanaf 22 maart 2012
1068
1664
2732
12512
48344
0
5658017

Uw IP: 54.237.183.249
29-09-2020 14:41

Column: Wijntitel-bedenkers

 

Wie is er aan de beurt om in het vaderlandse wijnreservaat de titel ‘Van het Jaar’ te mogen dragen? Wijnvrouw van het Jaar, vinoloog van het Jaar, wijnverkoper van het Jaar, wijnstunter van het Jaar, het kan niet op.
Iedereen die denkt in de polderlandse wijnwereld iets te pretenderen, smijt ermee of vindt er iets bij uit. Hoewel: we hebben binnen onze grenzen nog wel een paar vacatures. Zo kennen we nog geen Wijnboer of Nederwijn van het Jaar. En evenmin een Wijnman of Wijncolumnist. Maar polderlanders zijn niet te verslaan als het om status-versiering gaat. Dus zal het wel niet lang meer duren of iemand werpt er zich voor op. En die bui blijft dan niet zonder bijverschijnselen. Zoals het ontbreken van zelfkritiek bij al die bedenkers van ‘titels’, die daarmee hun eigen standje promoten. De ‘genomineerde’, mits die zich een promotie-truc laat welgevallen, staat dan niet ‘centraal’, maar de uitroeper. Zo heeft Kroatië ooit bedacht dat het een Nederlandse ‘ambassadeur’ moest benoemen om de wijnomzet van deze natie een ‘boost’ te geven. En of wij, serieuze wijnjournalisten, daaraan dan maar glans wilden verlenen met onze geachte aanwezigheid. Eigenlijk al een verouderd promotie-‘initiatief’. Want hoeveel van die verbleekte wijnambassadeurs lopen er intussen al niet rond die aanvankelijk even mochten ‘glimmen’ en van wie je nog zelden iets hoort of merkt?

 

 

Welke criteria?

Wie ooit Iets Van het Jaar geworden is, kan dat als ‘wapenfeit’ aan z’n bedrijfsgegevens toevoegen. Maar wat is dat dan waard? Wordt dat adres dan een soort wijn-bedevaartsoord dat de flessen niet aangesleept kan krijgen? Misschien voor even. De ervaring leert dat nominaties snel uit het publieke geheugen verdwijnen. Nog afgezien van het gênante feit dat zich vaak meer uitroepers aan dezelfde titel vergrijpen. Voorbeeld: de Wijnbar van het Jaar. In het ene geval zit daar een pr-bureau achter, dat wijnliefhebbers daarover op een speciale website laat stemmen. In het andere gaat het om de gezamenlijke mening van een aantal gids-inspecteurs van Grootspraak. De winnende wijnbars mogen beide de toevoeging ‘Van het Jaar’ gebruiken. De vraag is alleen: welke beoordelingscriteria zijn daarvoor dan gehanteerd, waardoor de resultaten zo verschillend uitpakken?

 

De kwaliteit van Het Gezag dat over die titels ‘beslist’ is doorslaggevend voor het prestige ervan. En daaraan mankeert het nogal eens. Er is wijnvolk dat zichzelf opblaast en dan meent ter meerdere eer en glorie van zichzelf anderen bling te moeten toeschuiven. Niemand die ze tot nog toe de weg verspert, terwijl de ontaarding toch om beperking vraagt. Datzelfde geldt ook voor de galerij van ‘horecahelden’ die jaarlijks aanwast.

 

Rivaliteit

Zolang er geen duidelijk regels voor ‘nominaties’ en het gebruik van die titels zijn, blijft die uitroeperswereld een wildernis. Met als gevolg een ongezonde rivaliteit tussen ‘laureaten’ die ofwel vanuit de ‘wijnélite’ of door de negotie zijn genomineerd. Ook hier wordt het gemis aan een algemeen erkende wijnautoriteit gevoeld. Dat zou een Nationale Wijnfederatie kunnen zijn die, behalve in allerlei andere probleemgevallen, binnen de nominatie-wildernis opschonend zou kunnen optreden. Mij lijkt de tijd meer dan rijp voor een kuisend en aansprekend initiatief. Op die manier kunnen ook al die gelegenheidsjury’s worden aangepakt die zich voor de kar van de uitroepers laten spannen en welwillend aan de ‘uitslag’ knutselen.