Vertaal/translate

Dutch English French German Italian Portuguese Russian Spanish

We hebben 103 gasten en geen leden online

Unieke bezoekers

5655642
Vandaag
Gisteren
Deze week
Vorige week
Deze maand
Vorige maand
Alles vanaf 22 maart 2012
357
1603
357
12512
45969
0
5655642

Uw IP: 3.237.71.23
28-09-2020 05:00

Column: Medaillefabriek

 

Zo langzamerhand is er geen druivenras meer of er is wel een ‘wereldcompetitie’ omheen gebouwd. Handige jongens verdienen er goud mee. Ik herinner me nog de allereerste editie. Daarvoor werden ‘deskundige’ juryleden gevraagd, die voor dat vak pas konden kandideren als ze bij dezelfde organisator eerst in het proeven van dat bepaalde ras waren ‘geschoold’. En die ‘opvoeding’ kostte dan een paar honderd euro, nog afgezien van de reis- en verblijfkosten. Dat soort ‘jury’s’ bevolkt nog steeds de reeks (commerciële) concoursen die we jaarlijks voor de kiezen krijgen. De ‘beste Carignan ter wereld’, de ‘beste Chardonnay’, het houdt niet meer op. En het opmerkelijke daaraan is, dat al die competities doorgaan, ook al worden er maar een paar honderd wijnen voor ingestuurd. Een medaillefabriek die wijnboeren aan ‘betere’ prijzen helpt

 

 

Promotie werkt

Wie zien daar dan zoal brood in? Ten eerste de bedenkers zelf. Denk maar eens aan het nettoresultaat van al dat inschrijfgeld dat voor zo’n ‘event’ wordt neergeteld. Dat kan wel oplopen tot 150 euro per ingestuurde fles. Bij 10 van die competities per jaar met gemiddeld zo’n 500 wijnen tikt dat lekker aan. De tweede categorie de er wat aan wil overhouden bestaat uit de deelnemende wijnboeren zelf. Als die er met platina, goud, zilver of de ‘overall’-plak vandaan komen, willen ze dat zo snel mogelijk breed gepubliceerd zien. Ter verhoging van het bedrijfsprestige en de wijnprijzen zèlf. Zo’n muur vol lof doet het aardig voor de buitenwacht, ook al neemt de toekenner van het ere-bling nog zo’n bescheiden plaats in op de ranglijst van prestigieuze uitdelers. Daar komt nog bij dat de eenvoudige van wijngeest eerder gelooft in de kwaliteit van een ‘bekroonde’ fles, dan in die van onopvallende schap-dochters. Een gouden medaille, vermeld en liefst afgebeeld op een wijnetiket, oefent nog altijd aantrekkingskracht uit op het type kopers dat bij voorkeur promotie over hun aanschafgedrag laat beslissen. Het is geen uitzondering dat onervaren wijnconsumenten zelfs de ‘kwaliteit’ van ingeslagen goudgerande meuk goedpraten, omdat ze geen miskoop willen bekennen: ‘Ik heb nóu toch een paar dozen kunnen kopen, goud op de Beste Syrah du Monde’.

 

Niet de ‘beste’

Hoeveel Syrahs worden er wereldwijd gemaakt? Dat moeten er duizenden zijn. En dan zou de ‘beste’ uitgerekend moeten zitten bij die 450 die voor de ‘wereld’-competitie waren ingestuurd? Een illusie. Want wie in werkelijkheid al de ‘beste’ heeft, is met die wijn bij erkend bekwame proevers al bekend geworden. Heeft het dus niet nodig naar een derde-rangs-competitie met dito ‘experts’ te gaan. Toch blijven al die concoursen en competities in stand. Ze leveren allerlei ‘geledingen’ geld op en houden een circuit op gang dat leeft van jaargangs- en stijlverschillen, van trends en op eigen profijt ingestelde ‘influentials’. Wat ze niet opleveren is de ‘beste ter wereld’. Hoogstens de ‘beste ingestuurde’. Consumenten die zich dat realiseren, hoeven zich op dertien-in-een-dozijn medailles niet meer blind te staren.