We hebben 218 gasten en geen leden online

Unieke bezoekers

3904017
Vandaag
Gisteren
Deze week
-
Deze maand
Vorige maand
Totaal vanaf maart 2013
714
1635
9059
1253560
9059
58628
3904017

Uw IP: 34.204.193.85
06-06-2020 10:40

Column: Over smaak gesproken….

 

Ze doen zich voor alsof ze nooit over het paard zijn getild. Maar intussen groeit de galerij van vermeende wijn-halfgoden, die hun status zorgvuldig hebben opgebouwd. Daarmee is nog niet gezegd dat die types altijd met elkaar onder dezelfde deken liggen. Die galerij valt uiteen in stammen. En die breken elkaar nogal eens af om zichzelf te verheffen. Neem nou die columniste die digitaal met de volgende bagage door deze eeuw flaneert:

 

 

  • Master economische en sociale geschiedenis.
  • Specialiteit: eetcultuur in de negentiende eeuw.
  • Chef kok tot in sterrenrestaurants.
  • Vinoloog
  • Wijnschrijver en culinair onderzoeksjournalist
  • Redactrice en vertaalster
  • Kooklerares
  • In te huren voor ’unieke’ proeverijen, als kok of spreekster voor ‘exclusieve’ diners.

 

Bij zo’n professionele educatie en ervaring mag je toch wel enig inlevingsvermogen verwachten als je je afzet tegen het wijn-drinkende klootjesvolk. Dat nooit verder komt dan de supermarkt en daar gemiddeld nog geen 4 euro over heeft voor die vermeende belediging van smaakbeleving op niveau.

 

Ik citeer Hilary Akers, die in het recente nummer van Perswijn het volgende afscheidde:

 

‘Toen ik (! moet zijn: mij) tien jaar geleden gevraagd werd over wijn te schrijven, besloot ik direct dat het geen supermarktwijnen zouden zijn, maar wijnen van wijnmakers die het woord (! bedoeld wordt de kwalificatie) gepassioneerd werkelijk verdienen’.

 

Daarmee laat Akers weten dat zo’n 65% van de wijndrinkers in ons land - want die kopen daar- haar koud laat. En wat de collega wijnschrijvers in hun gidsen ook beweren of gezegd hebben, ze minacht omfietswijnen of cijfers van 8 en hoger in de Grote Hamersma. Per slot van rekening is een proefresultaat iets persoonlijks en kunnen experts, afgezien van ieder profijt, het grondig met elkaar oneens blijven. Dat Hilary twee derde van onze consumenten ook nog eens wegzet als proef-onbenullen die te gierig of smaak-arm zijn om eens een wijn bij een ‘betere’ importeur aan te schaffen, zal haar een zorg zijn. En al die lieden die aan grootgrutters en prijsboksers leveren, dat zijn in haar 'visie' inhalige verdieners in plaats van gedreven wijnboeren.Weg ermee!

Het zegt genoeg dat de redactiebaas deze columniste de lengte geeft om het overgrote deel van de wijnconsumenten af te doen als wijnbarbaar.

Leve de Uitverkorenen die zijn toegelaten zijn tot het Elite-paradijs van de Ware Smaak.

 

 

 

Geen echte wijn
Maar we zijn er nog niet. Even verder in de column richt Hare Voortreffelijkheid zich direct tot de lezers van het ‘prachtblad’ Perswijn, die in haar beleving nooit een fles van een super of een prijskraker in huis zullen halen:

 

‘U lezer weet al dat echte wijn met echte smaak niet bij de super staat’.

 

Onzin, zeggen de collega’s. En vooral voor wie daar in het rek van wijnen boven de 6,50 euro zoekt. Daar zitten soms juweeltjes bij.

 

'De meeste mensen geven ‘geen bal om smaak’, beweert Hilary zonder daarnaar als ‘culinair onderzoeksjournalist’ ooit zelf een gedegen onderzoek te hebben ingesteld of zich te kunnen beroepen op andere wetenschappelijke bevindingen. We moeten het doen met haar 'ervaring'. Ze beweert dus maar wat uit de losse pols als ze ons wil laten geloven dat in de rijke dorpen eerder gemaksvoer en massawijn de supermarktkarretjes bevolken, dan dat er gegeten en gedronken wordt zoals welopgevoede 'gegoeden' zou moeten betamen. Daarvoor heeft Akers een extra titel verdiend: Master in Overdrijving en Natte Vingerwerk. Tja, soms kan confrontatie met het ware leven ook culinare zendelingen wel eens teveel worden.

Toch heeft zelfs het rondwarende virus Akers geen uitkomst geboden. De supermarkten zijn gewoon open gebleven. En er werd en wordt nog steeds- in haar opvatting- meer meuk verkocht dan tevoren.

 

Het wordt dus tijd dat je, als supermarkt-klant, Akers eens bij je thuis bestelt om je die ordinaire, zouteloze gewoonten af te leren en je bij te brengen wat smaak eigenlijk is. Madame 'schrijft nog liever niet' dan die onderontwikkelde driekwart van de wijnconsumenten aan te spreken.

 

'Ik verdom het', is de op smaak gebrachte spierballentaal waarmee ze zichzelf denkt te verheffen tot wijnschrijfster van stand. Het 'prachtblad' waarin dat is afgedrukt verschijnt maar in een kleine oplage. Dus blijft de schade beperkt. Maar de ernst van de diskwalificatie is er niet minder om.

 

Wilt u meer of minder Hilary-wijnen? Geen? Dan gaan we dat regelen.