We hebben 126 gasten en geen leden online

Unieke bezoekers

3773286
Vandaag
Gisteren
Deze week
-
Deze maand
Vorige maand
Totaal vanaf maart 2013
479
1614
479
1130384
8870
57252
3773286

Uw IP: 3.233.239.102
06-04-2020 07:44

Column: De oubollige proeverij

Proeverijen anders inrichten. Hoe vaak heb ik het daar al niet over gehad? Tot nog toe liggen er geen ideeën voor op tafel. Al jaren doen organisatoren hetzelfde. Terwijl de wereld tot in de kleinste uithoeken toch dagelijks verandert.

 

 

Het komt niet zelden voor dat er meer proeverijen op één dag zijn. Fysiek onmogelijk om ze allemaal af te lopen. Steeds vaker ook heb ik de neiging om er helemaal niet meer heen te gaan, tenzij er iets uitzonderlijks wordt gepresenteerd. Want veel van die proeverijen zijn alles behalve boeiend. Dezer dagen kreeg ik nog een 'ínvitatie' voor een proeverij met zegge en schrijven vijf wijnboeren. Het andere uiterste is dan weer dat er immense lokaliteiten worden afgehuurd, waar tientallen wijnproducenten hun waar laten proeven. Niet altijd de beste wijnen van het huis, want die voorraad van de minder uitgevallen oogstjaren moet ook eens op.

 

Doorzagen

Aan zo’n doolhof van wijnaanbieders is hoogstens bij strenge selectie aandacht te besteden. Zo zijn er collega’s die zich concentreren op rood, bubbels of wijnen die bij ons minder dan 7,50 euro zouden moeten kosten. Met al dat gezoek gaat veel tijd verloren die anders aan het proeven zou kunnen worden besteed. Bovendien komt het geregeld voor dat ‘proevers’ de wijnproducent eindeloos doorzagen met van die beginnersvragen. Want behalve professioneel volk zijn ook de amateurs doorgaans royaal vertegenwoordigd. Meestal gaan die eerst naar een zogeheten ‘master’-class waar de ware master ontbreekt en begeven zich daarna naar de wijn-‘stands’. Daar doen ze dan aan filevorming, zodra ze een bijna lege fles zien staan. Want daar zal dan wel iets hebben ingezeten dat de moeite waard was.

 

Ondoelmatig

Al jaren worden proeverijen -enige 'uitvoerders' niet te na gesproken- georganiseerd op een ondoelmatige manier. Het woord 'vernieuwing' kennen de meeste organisatoren niet. Wijnboeren schrijven in, niet zelden met wijnen die hier geen kans maken, krijgen een tafel toegewezen die lang niet altijd van een nummer wordt voorzien, en god zegene vervolgens de greep. Als je geluk hebt krijg je als proever wijnen op een correcte temperatuur in je glas. Proefboekjes komen er weliswaar steeds mee, maar de keren dat je naar een of andere website wordt verwezen, winnen het vandaag de dag van adequate informatie. Wie tevoren al ziet welke druivenrassen uit welke oogstjaren worden aangeboden, weet als professionele proever tenminste hoe hij moet selecteren. Het zou eveneens tot tijdwinst bijdragen als niet iedere wijnboer minutenlang mondeling gegevens zou moeten verstrekken over vinificatie en opvoeding van de wijn. Al die info kan vooraf worden opgevraagd bij de wijnboeren zelf. Maak er een verplichte voorwaarde tot deelname van dat inschrijvers die gegevens vooraf inleveren en het vergemakkelijkt de selectie. Tevens kan er dan aanzienlijk meer tijd worden besteed aan het 'beleven' van de wijn .

 

Wegblijven

Dat 95 % van alle proeverijen voor het 'gemak' in Amsterdam wordt gehouden- en dan nog vaak met Engelse titels- is voor menige collega al voldoende om daar niet meer te verschijnen. Het gebrek aan praktische informatie en de onhandige manier waarop menige proeverij tot heden wordt georganiseerd, is een tweede reden om daar weg te blijven. Daarom zou het een goed idee zijn initiatiefnemers en organisatoren eens met elkaar te laten overleggen hoe daarin verandering kan worden aangebracht. Want alles mag dan per dag veranderen, dat geldt kennelijk niet voor de aanpak van proeverijen en de bijbehorende 'dienstverlening'.

 

Wil de vernieuwer van het huidige versleten proeverij-klimaat nu opstaan?