We hebben 78 gasten en geen leden online

Unieke bezoekers

3500160
Vandaag
Gisteren
Deze week
-
Deze maand
Vorige maand
Totaal vanaf maart 2013
958
2254
6474
845626
30296
59829
3500160

Uw IP: 35.175.191.72
14-11-2019 12:01

COLUMN: Andere wijn, is dat erg?

 

Het is al herhaaldelijk gemeld. Wijn gaat van smaak veranderen. Eigenlijk is dat proces al bezig. In Frankrijk hebben wijnregio’s al officieel toestemming om een (nog bescheiden) percentage ‘vreemde’ variëteiten toe te voegen om drinkbare wijnen te houden. Dat is in de eerste plaats gewenst om te voorkomen dat oogsten door hitteschade geheel of deels onverwerkbaar raken. Bovendien krijgen wijnboeren daar nog met andere klimaatcapriolen te maken, die de kans op schimmelziekten vergroten en zelfs de komst van ‘invasieve’ parasieten niet uitsluit.

 

 

Of dat ’erg’ is, vragen wijnconsumenten zich nogal eens af. Want ze waren na veel gezoek en gepuzzel eindelijk aan de wijn gehecht waarnaar ze al zo lang hadden gezocht. Antwoord: dat hangt af van de methodiek van die wijn-‘transitie’. Voltrekt die zich abrupt of geleidelijk? En hoe intensief wordt het vertrouwde smaakprofiel door blend-wijziging aangetast? Wijnboeren zijn slim genoeg om daar verstandig mee om te gaan. Want er zijn al genoeg redenen waarom niet alleen Fransen minder Franse wijn zijn gaan drinken. De ‘crisis’ in de afzet moet niet nog eens worden vergroot door klanten met te ingrijpende veranderingen af te stoten.

 

Zelfs nog beter

Ik heb al ‘veranderde’ wijnen geproefd die er-wat mij betreft- in smaakbeleving zelfs op vooruit zijn gegaan. Die bijvoorbeeld minder agressief zuur hebben. Soepeler in hun tannines zijn komen te zitten. Of een evenwichtiger fruit-hout-relatie hebben ontwikkeld. Dus de infiltratie van vreemd fruit hoeft niet altijd bij voorbaat met argwaan te worden bezien.

 

Er zijn genoeg gewaardeerde wijnen uit het verleden beschreven, waarvan wij ons de smaak niet meer kunnen voorstellen. De dikke bijbel Wine Grapes over de herkomst van rassen kan de zoeker daarin de weg wijzen. Wat wijndrinkers bijvoorbeeld vóór de druifluisramp in de tweede helft van de negentiende eeuw onder de toenmalige groeiomstandigheden als ‘top’ bestempelden, kunnen we niet meer na-proeven. En ook al denkt een enkeling nog zwerf-variëteiten uit die tijd tot leven te kunnen wekken, de smaak zal zich richten naar het huidige klimaat, wijngaardbeheer en de hedendaagse wijnmakers-technieken die niet zijn te vergelijken met die van toen.

 

Snel geaccepteerd

Als we spreken over ‘originele’ smaak, hoe ver moeten we dan terug gaan om vast te stellen dat de smaak vanaf dat moment constant is gebleven? Wijndrinkers die, net zoals ik, hun eerste proefervaringen opdeden in de jaren zeventig van de vorige eeuw, hebben sindsdien een aanzienlijke omslag in het gebruik van druivenrassen en van wijnkwaliteit beleefd. Karakter en smaak zijn daarmee vandaag niet meer te vergelijken. Zelfs niet binnen een en dezelfde wijnregio. In feite zijn we dus al lang vertrouwd met beweeglijke smaakpatronen. En die worden ook betrekkelijk gemakkelijk geaccepteerd. Zo maakten we in de jaren rond 1990 kennis met ‘Nieuwe Wereld-wijnen’. Krachtiger, veel hout en alcoholischer. Niemand heeft die lang links laten liggen. En ook Europese wijnen met een hoog alcoholpercentage hebben het jarenlang goed gedaan bij de consument. Ook daarin is nu een kentering gekomen. De ‘voorkeur’ hebben nu laaggradige wijnen, waarbij de jongere generaties eerder kiezen voor fruitexpressie dan voor opleg-potentie.

 

Het went wel

Smaken, op allerlei terrein, veranderen voortdurend onder druk van grensoverschrijdende invloeden, ‘marketing’-technieken en design-ontwikkelingen. Bij wijn is de belangrijkste katalysator op dit moment het grillige klimaat, dat ons schoksgewijs verrast. Om wijnboeren in staat te stellen zich daartegen te wapenen opent de wijnwetgever geleidelijk-aan mogelijkheden om de authenticiteits-regels te doorbreken. Dat houdt in dat we op weg zijn naar totaal andere wijnen dan die we gewend waren. Maar ook dat zal weer wennen.

 

De eerste decennia hoeven we ons over de Bordeaux-wijnen geen zorgen te maken, beweren de Conseil-regenten. Gewoon meer merlot dan cabernet in de blend.

 

Is dat erg? Hoogstens als daar al te vaak een ongezonde pesticide-spuit op heeft gestaan.