Vertaal/translate

Dutch English French German Italian Portuguese Russian Spanish

We hebben 118 gasten en geen leden online

Unieke bezoekers

6072709
Vandaag
Gisteren
Deze week
Vorige week
Deze maand
Vorige maand
Alles vanaf 22 maart 2012
1202
1824
11542
13592
30178
388978
6072709

Uw IP: 3.210.184.142
16-05-2021 18:24

Column: Het Grote Wijnbedrog

Wijn-charlatans hinderlijk volgen. Roeren in wijn-wantoestanden. Of ik dat nooit eens beu word. Hoe komen ze erbij, denk ik dan. Er is bijna geen terrein in de culinaire wereld dat zich zó variabel laat analyseren als dat van de wijn. Gemakshalve ga ik uit van de stelling dat er in de wijnwereld veel meer wèl dan niet deugt. Daar bericht ik ook geregeld over. Maar dat vlakt niet uit dat er voldoende situaties resteren die op z’n minst kritiek oproepen, zo niet om diepgravend onderzoek vragen. ‘Signalen’ over wat het daglicht niet verdraagt, komen er vanuit de wijnwereld genoeg. Al proberen ontduikers, bedriegers, fraudeurs, misleiders en wat er nog meer aan wijn-tuig rondloopt hun wandaden met de geraffineerdste methoden te verdonkeremanen. Doen media daar genoeg tegen? Nee, want dat zou wel eens onaangenaamheden in de profijtbubbel kunnen oproepen. Wegkijken 'loont' vaak meer dan hinderlijk volgen.

 

 

Stapeling

Kijk naar een land als China, waar de vervalsing van wijnen en etiketten bijna tot kunst is verheven. In Europa is de wetgeving veelomvattender, maar daarmee niet minder fraudegevoelig. En zeker niet sinds Brussel heeft toegestaan dat wijnboeren de keuze uit zo’n 70 ‘additieven’ hebben. Om recht te breien wat de oogst aan kwaliteit tekort is gekomen of waar er in de kelder iets is mis gegaan en moet worden ‘bijgestuurd’. Die ‘hulp’- en verbloemmiddelen voor buiten en binnen zijn weliswaar in toegelaten hoeveelheden gelimiteerd, maar de vraag is wat combinaties en vooral cumulaties van spuitgif plus toevoegingen méér dan aroma-verminking kunnen aanrichten in een ‘neutraal’ smakende wijn. Schadelijke stapeling werpt ook een ander licht op de onderzoekresultaten van al die wetenschappers die negatieve gezondheidsresultaten melden bij het consumeren van meer dan een glas wijn per dag, terwijl dat net zo goed zou kunnen liggen aan chemische sproeierij en  kelder-gecocktail als aan de wijn zèlf. Het tegendeel is nergens bewezen. Bij dit soort studies, dat doorgaans niet het gehele fysiek maar een deelgebied beziet, wordt wijn nooit prominent op bijeffecten geanalyseerd vóórdat die de onderzoekgroep wordt voorgezet. Intussen keert, zeggen de cijfers, een toenemend aantal wijndrinkers zich af van al die bepotelde wijnen. Ze drinken liever ‘organisch’, al volgen de meeste wijnbedrijven die ontwikkeling nog niet van harte. Ook al niet omdat dat in hun specifieke situatie niet zou 'renderen'.

 

Manipulatie

Een ander gevaar is de sluipende genetische manipulatie die veelal buiten Europa gaande is en bij onethische toepassing een gevaar voor de volksgezondheid. Wanneer worden professionals daarover voorgelogen? Wijncritici zijn niet de aangewezen personen die kunnen vaststellen wanneer daarvan sprake is. Daarvoor is gespecialiseerde kennis van wijngenetica vereist, waarover maar een beperkte groep wetenschappers beschikt. De pakkans bij fraude is derhalve nog minimaal. Met de inzet van gerichte onderzoeksjournalistiek zou dat het tegendeel kunnen opleveren. Dus werk genoeg voor journalisten die in de wijnwereld een ándere ‘roeping’ volgen dan de ‘collega’- bedrijvers van promotie-prostitutie. De eerste groep ‘onthult’. De tweede geeft bij iedere gelegenheid gehoor aan het commando: ‘Draaf eens op, want er moet weer wat de markt ingeheid’. Liever de waarheid op tafel dan een fles ‘versier’-bubbels.

 

Zwijgcultuur

Daarmee kom ik bij mijn volgende stelling. Wijnschrijvers, of wie denken dat ze dat zijn, laten zich massaal ‘dirigeren’ door wijnmagnaten. Lieden die de gaten in de wijnwetgeving perfect weten te benutten om er een niet onaardig Zwitsers banksaldo aan over te houden. En tegelijkertijd verkondigen dat ze milieu en wijnconsument dienen. Ze laten hun wijngaarden bewerken met de gifspuit. En als daarbij slachtoffers vallen, zoals naburige schooljeugd of eigen personeel, wentelen ze waar mogelijk alle schuld af. Er zijn zelfs wijnlanden waar wijn-grootkapitaal en bedrijfshorigen samen verhinderen dat gedupeerd (dorps)volk daarover z’n mond open doet. De bekendste wijn is daar de Omerta Grand Cru Classé. Intussen geniet, met uitzondering van de serieuzen, menige ‘wijnschrijver’ van rijkelijk bevochtigde PR-seances en met smoezen ingezamelde gratis 'bespreek'-flessen, want het leven is niet lang genoeg om genoegens te negeren. Wat-ie aan enzymen, nep-gisten en andere verhullers ‘degusteert’ wordt zo geraffineerd toegediend, dat zijn ‘analytisch’ palatum hem in dat opzicht vaak in de steek laat. Zelfs een 'gekende' polderlandse expert kon onlangs in mijn presentie niet vaststellen dat een zuidelijke wijnmaker royaal met de tartaric-zak had gewerkt om de wijn een acceptabele 'balans' te bezorgen.

 

Proefnotities dekken niet altijd de lading en illustreren maar al te vaak dat de promo-machine van de wijnproducent geolied heeft gelopen. Trouwens: wat heeft de doorsnee-wijndrinker aan al die huis- tuin- en keuken- notities die vaak uitblinken in veilige oppervlakkigheid en niet meer voorstellen dan óók maar een mening?

 

Kennis-lacune

Overdreven? Zie al die types, de èchte vakmensen niet te na gesproken, die geregeld naar verre horizonten afreizen. Zelden om een echt kritisch verhaal te leveren, maar om zich, vaak bij gebrek aan kennis van zaken of onderzoekpotentie, te laten inpakken. En zonder enige verificatie de (uitgezeefde) informatie weergeven waarmee wijnmakers en ‘voorlichters’ hen volstoppen. Wijnjournalist Jamie Goode heeft daar eerder een parodie over ten beste gegeven. En terwijl deze info-slikkers hun blogs uit mentale luiheid te goedgelovig vullen, blijven ‘sociale media’ zoveel mogelijk gejuich produceren over wijnen die zogenaamd ‘deugen’. Iedereen is daar ineens z’n eigen expert en wil dat ook laten weten. Dus wordt het beeld van de werkelijkheid massaal vertekend. Vooral omdat kennislacunes in de middenmoot en wat daar nog onder hangt het digitale wijnmilieu regeren.

 

Wijnlunch

 Tussen de uitersten van bedrog en corruptie tiert dan nog de ons-kent-ons-mentaliteit. Die ook in het polderlandse wijnwereldje tot voorkeursbehandelingen en uitsluitingen leidt. De commerciële 'wijnlunch'-tafel, met tussen de onvermijdelijke 'critici' een groeiend aantal mee-eters met een blad voor de mond, is daar een illustratie van. De uitnodiger doet aan ‘story telling’ en de brave meute noteert. Verificatie en onderzoek behoren niet tot de sterkste initiatieven die de wijnmedia en het aankleefsel mogen worden toegerekend. Daarom blijft veel gerommel en gesjoemel om de wijnconsument in z’n smaak en ‘beleving’ te gerieven een zogeheten bedrijfsgeheim. Het is ook niet in het belang van grote distributie-ketens die op smaak bestellen om de consument over al die trucs wijzer te maken dan hij wellicht al is.

 

Aanpakken

Dus is het een taak van de journalistiek om daarover ‘transparantie’ te bevorderen en wat niet door de beugel kan aan het licht te brengen, ook al zal dat op tegenwerking stuiten. Hoe ‘cultureel’ en beschaafd de wijnwereld ook aan ons voorbij trekt, achter de schermen blijven er uitwassen. Die dienen niet alleen in het belang van de consument, maar ook van integere wijnmakers en bonafide handel te worden aangepakt.

 

En daarom doe ik wat ik doe.