Vertaal/translate

Dutch English French German Italian Portuguese Russian Spanish

We hebben 45 gasten en geen leden online

Unieke bezoekers

5694819
Vandaag
Gisteren
Deze week
Vorige week
Deze maand
Vorige maand
Alles vanaf 22 maart 2012
325
1753
5115
11770
34117
9670
5694819

Uw IP: 3.238.8.102
22-10-2020 05:34

COLUMN: Uitroep-wildernis

Het lijkt wel of we steeds vaker met de nominatie ‘Van het Jaar’ om de oren worden geslagen. Iedereen die denkt in de polderlandse wijnwereld iets te pretenderen, smijt ermee of vindt er iets bij uit. Hoewel: we hebben binnen onze grenzen nog wel een paar vacatures. Zo kennen we nog geen Wijnflop, Wijnpiraat, Wijnboer of Nederwijn van het Jaar. Maar polderlanders zijn niet te verslaan als het om imitatie gaat. Dus zal het wel niet lang meer duren of het regent nieuwe nominaties. En die bui blijft niet zonder bijverschijnselen. Zoals het ontbreken van zelfkritiek bij al die bedenkers van ‘titels’ die daarmee hun eigen standje aanlichten. De ‘genomineerde’, mits die zich een promotie-truc laat welgevallen, staat dan niet ‘centraal’, maar de uitroeper. Zo heeft een oostblok-land eerder bedacht dat het een Nederlandse ‘ambassadeur’ moet benoemen die de wijnomzet van deze natie een ‘boost’ moet geven. Eigenlijk al een verouderd verkoop-‘initiatief’. Want hoeveel van die wijnambassadeurs lopen er intussen al niet rond die aanvankelijk even mochten ‘glimmen’ en van wie je nog zelden iets hoort of merkt?

 

 

Welk ‘gezag’?

Wie ooit Iets Van het Jaar geworden is, kan dat als ‘wapenfeit’ aan z’n bedrijfsgegevens toevoegen. Maar wat is dat dan waard? Wordt de woonplek van de laureaat dan een soort wijn-bedevaartsoord dat de flessen niet aangesleept kan krijgen? Misschien voor even. De ervaring leert dat nominaties snel uit het publieke geheugen verdwijnen. Nog afgezien van het gênante feit dat zich vaak meer uitroepers aan dezelfde titel vergrijpen.

 

Voorbeeld: de Wijnbar van het Jaar. In het ene geval zit daar een pr-bureau achter, dat wijnliefhebbers daarover op een speciale website laat stemmen. In het andere gaat het om de gezamenlijke mening van een aantal wijngids-inspecteurs. De winnende wijnbars mogen beide de toevoeging ‘Van het Jaar’ gebruiken. De vraag is alleen: welke beoordelingscriteria zijn daarvoor dan gehanteerd, waardoor de resultaten zo verschillend uitpakken? Zijn die vergelijkbaar? Of doet ieder maar wat hem het beste past? Hou het maar op het laatste.

 

Van recenter datum is dat een fanatieke vrouwenclub, die zogeheten masculiene wijndominatie bestrijdt, zich specifiek wil gaan ‘profileren’. Aanvoerster is een vinologe die, niet gehinderd door een gebrek aan zelfverheffing, zichzelf tot uitroepster van de ‘wijnvrouw van het Jaar’ benoemde, daar voor de vorm een stichting omheen bouwde en ook nog in de jury zit. Vanuit welk ‘wijngezag’?, vroegen we ons eerder af. En hoe onafhankelijk als je geen gelegenheid onbenut laat om 'eigen' glazen te verhandelen?

 

Standsverschil
Zolang er geen duidelijk regels voor ‘nominaties’ en het gebruik van die titels zijn, blijft die uitroeperswereld een wildernis. Met als gevolg een ongezonde rivaliteit en daarmee een ‘standsverschil' tussen Bejubelden vanuit de ‘wijnélite’ en van die vanuit de negotie. Ook hier wordt het gemis aan een algemeen erkende wijnautoriteit gevoeld. Dat zou- ik noem maar iets- een Nationale Wijnfederatie kunnen zijn die, behalve in allerlei andere probleemgevallen, binnen het nominatie-oerwoud opschonend zou kunnen optreden.

 

Mij lijkt, nu de ere-oorkonden de horizon al aardig vervuilen, de tijd meer dan rijp voor een aansprekend initiatief.