We hebben 112 gasten en geen leden online

Unieke bezoekers

3170806
Vandaag
Gisteren
Deze week
-
Deze maand
Vorige maand
Totaal vanaf maart 2013
1186
1665
2851
524876
38979
56038
3170806

Uw IP: 54.157.61.68
21-05-2019 14:44

COLUMN: Gevoelige tenen

 

 

Oei, ik heb een wijnschrijver op z’n tenen getrapt. Een gewichtige nog wel. Want hij houdt een 'pracht' wijnblad in de lucht. Omdat hij zich door een popgroep liet strikken voor wijnpromotie en gratis toegang tot wat de heren een concert noemden, heb ik het voor nuttig gehouden het verschil tussen wijnschrijvers gevoelig voor gunsten en wijnjournalisten nog eens uit te lichten. En hap, daar kwam de reactie.

 

Daaruit blijkt andermaal dat de man geen verschil wenst te zien tussen individuele uitnodigingen van commercieel beluste promotiejagers en invitaties van organisaties die een wijngebied nader willen introduceren. De wijnschrijver bedient zich in een ´Overpeinzing` van enkele trieste aantijgingen. Hij begint zelfs met gescheld (zie kop geschrift) om de aandacht af te leiden van wat ik- en met mij nog zwijgende anderen- hem aanreken. Over stijl gesproken!

 

Met modder

Wie naar een evenement gaat om daar ongehonoreerd te jureren of namens een erkend instituut kennis voor reportages te vergaren is niet op ‘snoepreis’. Dat ben je wèl als je je persoonlijk laat inpakken, zoals een collega de wijnschrijver destijds verweet. Wie de bijdrage ‘Reclamefolder’ van Cees van Casteren MW er nog eens op naleest, zal in de recente ´Overpeinzing´ van de wijnschrijver geen valide, want goedkope en hoog bejaarde 'argumenten' vinden die z´n ‘verweer’ overeind zouden moeten houden. De man sleept er uit verschrompelde herinnering  ’ervaringen’ bij die geen enkele relevantie hebben voor de rechtvaardiging van zijn dubieuze, commerciële gedrag. Daarmee etaleert hij hoogstens eigen zwakte. En wie naar het rapier grijpt om onder de gordel te toucheren, zet zichzelf als verliezer buiten spel.

Waar is de tijd gebleven dat ik met bedrevener tegenstanders dan deze ondermaatse 'schermer' de degen mocht kruisen?

 

Lees hieronder de bijdrage waarin de wijnschrijver destijds op eigen zakelijk profijt werd betrapt:

 

 

'RECLAMEFOLDER

Tenzij u een abonnee van magazine Perswijn bent, zult u waarschijnlijk het recente supplement van dat blad over Nieuw-Zeeland hebben gemist. Het is een special over dit prachtige land, inclusief lijstjes met de beste wijnen per gebied. Niks mis mee, zult u denken, daar is zo’n tijdschrift toch voor? Op zich wel. Echter, zowel de beschreven wijndomeinen als beoordeelde wijnen in dit supplement blijken afkomstig te zijn van slechts twee importeurs. Toeval? Nou, neen. De hoofdredacteur, die het supplement in zijn eentje schreef, kreeg een paar maanden geleden een reisje naar Nieuw-Zeeland aangeboden door – u voelt het al – diezelfde twee importeurs. Die betaalden overigens niet alleen zijn reis, hotel en verblijf (zijn kosten) maar ook nog eens alle advertenties (zijn inkomsten). En mijns inziens heeft hij zich daardoor laten compromitteren. Als resultaat heeft hij geen supplement geschreven, maar een reclamefolder. Op zich niet erg, maar dan had hij het ook zo moeten noemen´.

 

Buitenland

 

´De belangrijkste ethische vraag voor de meeste wijnschrijvers zijn de buitenlandse trips. In mijn rol als wijnschrijver spendeer ik zo’n twee maanden per jaar in het buitenland, veelal voor mij betaald. Niet iedereen reist zoveel als ik, maar ik vind het essentieel om wijngaarden te bezoeken en wijnmakers te interviewen voordat ik erover schrijf. Ik zal niet ontkennen dat het tevens een plezier is om te eten en te drinken op de mooiste plekjes van deze aardbol, maar voor mij is dat een privilege behorend bij mijn baan, niet de baan zelf – als u begrijpt wat ik bedoel.


Wie betaalt mijn trips? Zeer zelden accepteer ik een uitnodiging van één producent of één importeur, 99 van de 100 keer word ik uitgenodigd als jurylid of reis ik als gast van de wijnmakers van een heel land, zoals Wines of South Africa, Austrian Wines, en recent nog, de New Zealand Wine Growers. Dat is wat mij betreft het minste van de twee kwaden. Als mijn reis betaald wordt door de hele wijnindustrie van een land, voel ik me tenminste vrij over individuele producenten te zeggen wat ik wil. En dus ook die wijnen op te nemen in mijn column die het in mijn ogen echt verdienen – én die mijn lezers echt verdienen´

 

Niks gebeurd

 

De aangesproken wijnschrijver, die zichzelf tot 'wijnjournalist' promoveerde, heeft hier wijselijk nooit een weerwoord op gegeven. Hij liet z'n lezers de excrementen van zijn versiertoer voor 'onafhankelijke' zoete koek slikken, maar bleef stil zitten ook nadat hij geknipt en geschoren werd.

Nooit enig excuus aan de om de tuin geleide lezers of aan degenen die het dóór hadden. Alsof er niets bedrieglijks was gebeurd.

Hufteriger kan een 'loser' niet zijn.