We hebben 68 gasten en geen leden online

Unieke bezoekers

3287092
Vandaag
Gisteren
Deze week
-
Deze maand
Vorige maand
Totaal vanaf maart 2013
2
1550
6847
636920
33558
62457
3287092

Uw IP: 54.92.148.165
19-07-2019 00:01

COLUMN: wijnschrijver verheft zich

Wijnjournalist. Word je dat door over wijn te schrijven? Of ben je dan gewoon ‘wijnschrijver’? Ik denk: het laatste. Journalist mag dan wel geen ‘beschermd’ beroep zijn, wie het vak professioneel uitoefent na een gerichte ‘hogere’ opleiding en zich aan de journalistieke codes houdt, kan eerder aanspraak maken op die beroepsomschrijving dan degene die zichzelf in die professie heeft geduwd. Toch zijn er genoeg wijnschrijvers die het woord journalist op hun visitekaartje hebben staan. Dat klinkt beter, zo niet indrukwekkender. Bij ‘relaties’ word je dan ook anders ‘gewogen’, dan als wijnschrijver. Wat de verschillen tussen beide ‘soorten’ scribenten zijn, heb ik herhaaldelijk beschreven. Journalisten worden geacht zich niet te laten inpakken, geen verlengstuk te worden van reclame of pr-acties, afstand te nemen van commerciële ‘events’ en boven tafel te brengen wat het daglicht niet verdraagt. Wijnschrijvers trekken die grenzen minder nauwkeurig. Hun prioriteit is dat de schoorsteen blijft roken en dat ze niet uit het netwerk worden gegooid, waaraan ze met 'willig' gedrag hun geld verdienen.

 

 

Gestrikt

Eens te meer verwonderde het mij daarom dezer dagen een column onder ogen te krijgen waarin een wijnschrijver zich ‘journalist’ noemt, terwijl hij zich naar een zogeheten wijn-‘event’ liet uitnodigen dat doordrenkt was van promotie en doorzichtig commercieel public -relations-gedoe. Hij liet zich strikken voor een ‘VIP-party’, waar de ‘nieuwe Red Red Wine van popgroep UB40’ kon worden geproefd. Die tekst alleen al zou een zichzelf respecterend journalist direct naar de prullenbak verwijzen. Maar nee, onze wijnschrijver werd als beloning voor z’n komst ook nog eens naar een lawaai- ‘concert’ van de popgroep in het Ziggodome ‘gelokt’. Tjonge, dat kon-ie niet laten schieten. Agenten die op zulke vrijkaart- ‘verleidingen’ ingaan, zijn al enkele keren uit hun baan gesmeten.

 

Zwak vlees

“Als wijnjournalist moet je van alle markten thuis zijn-althans zo voel ik het”, aldus deze wijnschrijver. Journalisten zullen die gedachte allerminst kunnen delen. Want met de pr- en promotiemarkt wensen ze in geen geval iets van doen te hebben, willen ze hun bijdragen in onafhankelijkheid kunnen leveren. Het vlees van de wijnschrijver bleek zwakker. Hij liet zich, in tegenstelling tot andere genodigde maar niet opgedaagde collega's, de PR-stunt overkomen en proefde ‘nieuwsgierig’ de wijnen waar de reclame dik van afdroop. En dat is niet de eerste keer dat de man voor promotie zwicht. Ooit produceerde hij een ‘special’ over Nieuw Zeelandse wijnen. Master of wine Cees van Casteren signaleerde destijds afkeurend dat dit geschrift hoogstens een reclamefolder was. Uitsluitend gewijd aan de zakelijke interessen van enkele sponsors, die reis- en verblijfkosten hadden betaald. Een journalist zou daarvoor met ontslag zijn gestraft.

De wijnschrijver doet deze keer in z’n verslag, alsof hij daarmee z'n aanwezigheid wil goedpraten, nog een poging om (mislukt) badinerend afstand te nemen van de inpakkerij, maar probeert tegelijkertijd vriendjes met de inviterende club te blijven. Niet bepaald een journalistieke eigenschap. Maar typisch iets voor wijnschrijvers. Meet je dan geen hoedanigheid aan die je niet toekomt. Op zulke ‘journalisten’ zit de professie niet te wachten. Die moeten gewoon wijnschrijver blijven en hun blad naar eigen visie  als 'onafhankelijk' blijven verkopen.