We hebben 81 gasten en geen leden online

Unieke bezoekers

2985974
Vandaag
Gisteren
Deze week
-
Deze maand
Vorige maand
Totaal vanaf maart 2013
1549
1672
12726
330956
31356
56741
2985974

Uw IP: 34.229.194.198
17-02-2019 21:16

COLUMN: Wijnbloggers

Wat voor proza we allemaal niet als ‘wijncolumn’ te slikken krijgen. De term is niet beschermd. Met als gevolg dat rijp en groen ermee aan de haal gaat. Vooral wijncolumns van zelfoverschatters zijn vrijwel onuitroeibaar. Dat soort laptop-venters houdt zich voor ‘relevant’ omdat ze zichzelf inhoudelijk en taalvaardig in staat achten in enkele nogal eens kreupele regels proza iets zinnigs over wijn te debiteren. Dat wordt dan aangeduid als ‘column’, de meest misbruikte titel voor een vaak benedenmaatse prestatie. Onbeholpen reisverhaaltjes opgespoten met namaakgein. Schoolopstellen over aangedikte wijn-‘ervaringen’. En vooral promotieschrijfsels voor eigen standje. Ze worden op blogs en websites tot ‘column’ verheven, terwijl de inhoud vaak even fantasieloos als onbenullig is. De toonzetting van een dienstmededeling met de afwezigheid van ook maar enige ‘brille’ als kenmerk. En niet zelden gegoten in de manke ‘nederspeak’ van het netwerk.

 

 

Zelfbevrediging

Zolang ijdelheid de opvallendste menselijke eigenschap blijft, zolang zullen deze prutsers zich in neder-wijnland blijven verdringen in de voortdurende worsteling naar zelfmanifestatie. Sinds de banale ‘communicatie’-explosie op de (a)sociale media verduisteren ze het zicht op wat onder kwaliteit dient te worden verstaan. Gelukkig hebben net-zuiveraars eraan kunnen bijdragen dat de ontaarding van de column in onvoldragen en ontspoord 'proza' steeds vaker in de kiem wordt gesmoord. De ‘slagvelden’ waren destijds de website van Bythegrape, waar een heel bataljon ‘angels’ roemloos is gesneuveld. En het polderlandse ‘talenten’-podium, ooit bestormd door bedrijvers van het tegendeel en intussen al lang in de grond gezakt. Maar we zijn nog niet van dat gedoe af.

 

Derderangs spul

Nog steeds woekeren de quasi-columnisten verslaafd aan persoonlijk exhibitionisme in het wijnwereldje voort. Omdat ‘content’-jagers denken de grauwe eentonigheid van hun media gratis te kunnen opfleuren met dat derderangs spul. Ze vragen soms zelfs in een ‘oproep’ of er nog lieden zijn die zich geroepen voelen als ‘columnist’ een bijdrage aan de wereldwijde wijninformatie te leveren. Of, als het om wijnbedrijven gaat, ze kiezen zo’n commerciële wijnweter uit hun midden. Nou, hou je hart maar vast voor wat er dan zoal aanspoelt.

 

Hele colonnes ‘wens’-columnisten zijn inmiddels met de staart tussen de benen van het net gejaagd, nadat bij hen de afwezigheid van ook maar enige geschiktheid was blootgelegd en hun opvallendste ontsporingen waren geboekstaafd in lachrubrieken. Maar zoals geen enkele opschoning gegarandeerd waterdicht kan zijn, hebben we ook vandaag nog te maken met insluipsels die het niet waard zijn ooit ook maar ergens te worden gepubliceerd. Met de uitglijders die daarbij opdoemen zou je een cabaretvoorstelling kunnen vullen. Neem alleen maar deze onvoltooide ‘zin’:

‘Voordat dit wijntje in die mooie fles zit, met dat mooie etiket waar veel consumenten moeite mee hebben om dit goed te lezen en waarbij ze uiteindelijk hopen dat ze geen kat in de zak hebben gekocht…’

 

Geen selectie

En zo leutert zo’n scherts -columnist maar door. Het treurige daarvan is dat zulke figuren te vaak toegang krijgen tot een medium dat kennelijk nooit van redigeren heeft gehoord of -erger nog- niet selecteert. Het kan ook zijn dat het niveau van de amateuristische ‘redactie’ verhindert dat er ingegrepen wordt. En dan zijn er nog al die leden die proberen met wat tenenkrommende wijnbeweringen een ‘eigen’ website boven water te houden. Dat heeft dan op den duur tot gevolg dat de bezoekerskring wèl aan selectie doet. Want de kritische lezer haakt dan uit irritatie af. Resultaat: wel meer (flut-)content maar minder bereik bij lezers van enige portuur. En om die bezoekers moet het zo’n website toch begonnen zijn. Als ze ten minste oprecht willen functioneren en zich niet van trucs bedienen om een record-aantal 'hits' bij elkaar te rommelen en daarmee adverteerders zand in de ogen strooien.

 

Als ik zo eens rondsurf, houdt dat niet over. Ik kwam een blogster tegen die thuis een feestje aankondigde omdat ze op een hele dag wel 25 hits had ‘gescoord’. En wat te denken van die stumper die voor z’n wijnbaas serieus advies geeft over ‘echtscheidingswijn’.

 

 Alle kanten uit

Ik citeer: ‘Maar genoeg mannengelul. Terug naar de pijn van het scheiden. Wat drinkt nu het beste als je uit elkaar gaat? In deze tijd van vallende bladeren zou een Syrah of Nieuwe Wereld Shiraz wel eens uitstekend kunnen passen om je verdriet te verdrinken. Een stevige maar ook soepele fles om emoties de vrije loop te laten, kruidig en fruitig genoeg om het laatste restje positiviteit in leven te houden. Voelt de scheiding als een verlossing? Dan open met die fles top shit champagne. Geen supermarkt Moët, maar een Charles Heidsieck, Roger Coulon of Jacquesson. Niet geheel ontoevallig bij ons te krijgen. Weet je eigenlijk niet meer wat je ervan moet vinden? Wij wel, verlies je in een vette Chardonnay uit Meursault, liefst een cru. De bedwelmende geuren en smaken van vanille, boter, citrus en tropisch fruit laten je smaakpapillen graag instappen in de emotionele achtbaanrit waar je in zit. Als je samen toch financieel moet bloeden, dan het ook maar gelijk goed doen. De kater zit je met liefde uit’.

 

Zo kun je ook ellende nog te gelde maken. Maar als ‘je verdriet verdrinken’ de boodschap wordt van wijn-‘columnisten’ uit de handel, is het tijd dat ze eens op STAP gaan met DÉ ervaringsdeskundige in wijnmisère: Wim van Dalen. En de rest sterft vanzelf wel uit.