We hebben 106 gasten en geen leden online

COLUMN:Wijn-papegaaien

Vraag aan Nederlandse magister vini:

Wat heb je met terroir? Waarom fascineert het je zo?

Terroir maakt wijn zo oneindig divers en zoveel meer dan een drankje; het maakt wijn uniek. Soms is de invloed van terroir zeer duidelijk, vaak heel genuanceerd. Ik vind het enorm boeiend wijnen te ontleden, te proberen erachter te komen waar aroma’s en smaken vandaan komen. Bij goede, eerlijke wijnen kom je dan vanzelf bij terroir uit.

 

 

Als het aan geoloog en rustend hoogleraar Alex Altman ligt, kunnen al die terroir-evangelisten wel inpakken. Die denken, houdt hij vol, dat wijn steevast smaakt naar z’n geboortegrond, of dat hoort te doen. Onzin, vindt de geoloog. En hij gebruikt in een recent artikel zelfs het woord ‘anekdote’. Daarmee veegt hij de Franse wijnreligie van tafel en ridiculiseert hij de aanhangers van deze staatsleer. ’Bodemexpressie’ in wijn valt op geen enkele manier te onderbouwen. Ook niet vanuit de huidige stand van de wetenschap, betoogt hij.

 

Wankelen

Daar zitten ze dan, al die terroiristen die series artikelen hebben gewijd aan verbanden die Altman even gemakkelijk ontkracht als ‘gelovigen’ eraan vasthouden. Hij vindt dat ze zich moeten schamen voor al die kletskoek die ze inmiddels over ‘bodemexpressie’ ten beste hebben gegeven.  Wie z’n boek Vineyards, Rocks and Soils leest, wordt weer eens gesterkt in de mening dat ook in de wijnwereld geen opvatting meer heilig of onaantastbaar is. Zo langzamerhand zijn alle theorieën en methoden aan het wankelen gebracht van waaruit wijngaarden jarenlang in stand zijn gehouden en druiven gevinifieerd. Alleen al in het recente decennium is bijna alle kennis overboord gezet of herzien waaraan wijnexperts hun ‘gezag’ ontleenden. Wijnschrijvers weten bijna niet meer waar ze het zoeken moeten. Ze hebben trouw gepapegaaid wat de wijngeleerden tot heden predikten en er geen moment aan getwijfeld of ze daarmee buiten de werkelijkheid zouden opereren. Ook in ons land hebben ze zich ‘grondig’ uitgesloofd om de nitwits maar bij de ‘terroir’-les te houden. Het ene artikel al degelijker met ‘proefondervindelijke’ beweringen onderbouwd dan het andere. Altman  blaast hun opgeklopte reputaties naar de afgrond van de ego-manie.

 

Verlakkerij

Tot op de dag van vandaag wordt ’goût de terroir’ nog verafgood bij domeinen die wijnen, al zijn ze nog zo matig van kwaliteit, als iets bijzonders in de markt willen zetten. Wijnfout? Hoe kom je erbij. Terroir meneer, pure bodem. En ook wijnverkopers weten er raad mee. Die goochelen even behendig met terroir en mineraliteit als jongleurs op de kermis. Die vuursteensmaak? Komt van vulkanische grond meneer.

Alex Altman rekent rigoureus af met wat hij ziet als volksverlakkerij. Wie zegt dat een Oostenrijkse Riesling z´n complexiteit ontleent aan een

para-gneiss- of mica-bodem klinkt indrukwekkend, maar kan daarvoor geen overtuigend bewijs leveren. Zegt-ie aan het adres van al die wijnweters en –schrijvers die zo graag met papegaaien-kennis demarreren. Want er zijn zoveel andere invloeden die de wijnsmaak kunnen bepalen, zoals schimmels en gisten. Altman denkt dat die onbewezen van-horen-zeggen-uitspraken voorlopig niet zijn te stoppen. Vooral niet op concoursen en  proeverijen waar deskundig geacht wijngebral niet van de lucht is. Het hoort bij het ´verhaal achter de wijn´ dat zo goed verkoopt, ook al is het verzonnen. En dus zien we wijnschrijvers in polderlandse media en zogeheten wijnexperts nog dagelijks doordazen over onbewijsbare connecties tussen wijnsmaken en bodem. Je proeft hier uitzonderlijk terroir, staat er dan in zo´n notitie. Altman vindt dat zo´n wijn dan naar verkalkte bluf smaakt.

Wat doe je daar als vermeende wijngezaghebber tegen als gezichtsverlies je prestige en geld gaat kosten?

 

Juist ja, doodzwijgen.