We hebben 44 gasten en geen leden online

Unieke bezoekers

2814214
Vandaag
Gisteren
Deze week
-
Deze maand
Vorige maand
Totaal vanaf maart 2013
1502
1996
3498
167238
40463
60030
2814214

Uw IP: 54.221.75.115
20-11-2018 20:28

COLUMN: Wijnteksten van Franz

 

Hogere marketing van de Wijnbeurs

 

Je moet maar durven. En dat doen ze bij de Wijnbeurs. Al veertig jaar verkopen ze daar wijn, vooral aan ‘leden’. Die krijgen dan ten opzichte van de buitenstaander een voorkeursbehandeling. Als ze 28 flessen van ‘wijndirecteur’ Franz Lampe hebben leeg gedronken, hebben ze hun contributie er in de vorm van fleskorting al weer uit. Maar wijnfanaten ziet Franz in dit soort leden niet. Er is, aldus de website, daarom ook een sjieker lidmaatschap ‘voor echte wijnliefhebbers’. Die krijgen er zes keer per jaar een wijnkrantje bij, hebben ‘toegang tot premium-wijnen’ en mogen gratis genieten van wijnadviezen van een daartoe geïndoctrineerde discipel van de baas. Contributie: het dubbele van die voor het ‘gewone’ lid. Franz springt er dus altijd wel uit, al verkoopt hij het lidmaatschap als een voorrecht.

 

Lampe, zo lees ik, wordt geacht wel wat van wijn te weten. Op de website meldt-ie trots er al 84.000 te hebben ‘gecracheerd’. Komt neer op veertig jaar lang 6 gemiddeld per dag. Franz bekent geen fles te kunnen tegenkomen zonder van de inhoud te proeven. Dat beschrijft hij zelf als ‘een beetje zielig’, maar daar zit-ie niet zo mee, zolang het geen meelijwekkende beroepsdeformatie wordt.

 

Vatencollectief

Franz heeft als doorgewinterd koopman ook het ‘vatencollectief’ uitgevonden. Een idee dat nog steeds niet in duigen ligt. Wie meebetaalt aan de aankoop van een ‘tonneau’ heeft een ‘kans op grand-cru-kwaliteit tegen een uitzonderlijk lage prijs’. En hoe krijg je dat niveau? Door de ‘meest veelbelovende’(!) wijnen op een nieuw vat te laten ‘uitgroeien’. Een unicum in de wijnwereld. Want zelfs de ware topproducenten garanderen niet dat je een ‘grand cru’-kwaliteit krijgt als je topwijnen in nieuw hout stopt. Hier moet dus sprake zijn van een Holle Vaten Collectief, dat de relatie tussen wijn-'status' en terroir-classificatie kennelijk negeert.


Daar komt nog bij dat wijnexpert Franz voor zijn gewone en superleden niet uitlegt dat de ene grand cru de andere niet is. In Saint-Émilion mag een gewone appellation zich al zo noemen. In de Bourgogne gaat het om de absolute top. En in de Bordelais kennen we daar vijf cru-categorieën van, waar dan nog ‘classé’ bij moet staan.

 

In zijn kwaliteitsbelofte drukt de Wijnbeurs zich ook nog ongelukkig uit als we lezen: ‘De wijnen worden van dezelfde druivenSOORTEN(!) gemaakt en op d e z e l f d e vaten gerijpt als de beroemde Grands Crus’. Dat zouden dan dus al gebruikte vaten moeten zijn, die Franz vervolgens weer als ‘nieuw’ verkoopt. Kennelijk bedoelt de man dat het gaat om vaten van dezelfde kwaliteit en hetzelfde type hout. Maar ja, hij heeft nu eenmaal meer verstand van wijn dan van taal.

 

‘Meest geliefd’

Dat dacht ik ook terug te vinden in een dagblad-advertentie van de Wijnbeurs, waarin een ‘barbecue’-wijnpakket van zes flessen wordt verkocht. Daarbij gaat het om die onvermijdelijke beurswijn La Pauline, die bij trouwe leden thuis nooit mag ontbreken. Lampe noemt die ‘de meest geliefde wijn van gastronomisch Nederland’, een uitspraak die mij zelfs promotioneel aanvechtbaar lijkt.

Kijken we verder naar de wijnen en waarom we die zouden moeten aanschaffen, dan geeft Franz daarvoor deze redenen: de witte is gemaakt van ‘het mooiste sauvignon fruit’. Hoezo mooiste, waar vandaan en hoe eerder beoordeeld? De rode blend van merlot, cabernet sauvignon en cabernet franc heeft ‘heerlijk lang in eiken vaten gerijpt’. Hoelang en wat bedoelt-ie met ‘heerlijk’? Precies lang genoeg of maar een 'toets'? Franz is gebrand op vaten, maar specificeert liever niks.

En dan is er nog een magnum van merlot en cabernet sauvignon. Die moet je kopen, vindt de Wijnbeurs-baas, omdat die wijn ‘vooral leuk is om in gezelschap van te genieten’. Na veertig jaar praktijk bevalt de ‘wijndirecteur’ hier van ongebatoneerde marketing-teksten waarop een beetje stagiair niet graag zou worden afgerekend. Kennelijk hebben die 84.000 wijnen hun sporen nagelaten en ziet Lampe het licht niet zo duidelijk meer.

Enige verfrissing binnen de denktank zou de Wijnbeurs dus wel kunnen gebruiken. Voor leden en sympathisanten is het daarom te hopen dat de overkoepelende beleggingsmaatschappij dat ten faveure van het rendement ook snel in de gaten krijgt.