We hebben 185 gasten en geen leden online

COLUMN: Het nieuwe drinken

Zelfs de actualiteit kan achter lopen. Neem nou de definitie van ‘huiswijn’, waarvan ‘kenners’ de eigenschappen direct kunnen oplepelen. Als je die bij elkaar optelt, krijg je een wijn die nergens op de kaart staat omdat-ie niet bestaat. Toch vonden ’experts’ het nodig het begrip ‘huiswijn’ te duiden in de digitale ‘kennis’-bank Wikipedia. Ik citeer wat daar in ondermaats taalgebruik staat opgetekend:

 

***

“Huiswijn is wijn die door de aanbieder ervan wordt aanbevolen als een voor veel mensen toegankelijke wijn. Vanuit commercieel oogpunt ook nog eens tegen een relatief gunstige prijs. Het woord ‘huiswijn’ is een subjectief begrip en duidt geen bepaalde smaak, type of kleur aan. De horeca schenkt huiswijn als 'standaard' wijn. Meestal per glas of karaf. Hierbij is de kwaliteit van de wijn, maar ook de uitstraling en presentatie een indicator. Het zegt wat over de algehele kwaliteit van het restaurant, mede gelet op de inkoopprijs die betreffende wijn met zich meebrengt. Het kan hier dus een eenvoudige tafelwijn betreffen maar mogelijk ook een hogere kwaliteitswijn”.

***


Geregelde horecaklanten weten dat de strekking van deze tekst grotendeels is achterhaald. Het woord ‘huiswijn’ komt steeds minder voor op wijnkaarten. De vernieuwers in het restaurantwezen willen niet de indruk wekken dat ze klanten minstens een jaar lang een allemansvriend willen slijten. Want dat is strijdig met een ‘progressieve’ aanbodfilosofie. Als de hele wereld een veranderingstempo kent dat voor de bezadigden onder ons nauwelijks is bij te houden, willen innovatief gezinde culi´s daar niet achteraan sloffen. Vandaar dat het woord ‘huiswijn’ steeds vaker wordt geassocieerd met verstarring in een branche die het juist van het tegendeel moet hebben.


Aanbod-zee

Wie op internet naar ‘huiswijn’ zoekt komt nog een zee van aanbiedingen onder dat trefwoord tegen. Maar de verwachting is dat daar snel wijziging in komt. Want ook Nederlandse wijnverkopers en restaurants beseffen dat hun klanten gevarieerd willen worden bediend. Voor het wijnaanbod betekent dat, behalve een compacte, kwalitatieve en niet graaierige kaart, ook een in prijs en niveau aantrekkelijke keuze uit open wijnen. En die komen we nu overal tegen. Weliswaar onder allerlei fantasienamen, maar vooral afgestemd op seizoengerechten, zodat de klant niet langer zit opgescheept met een enkele huiswijn die zelden tegen al die wisselingen is opgewassen. Niet voor niets meldt de horeca dat wijnarrangementen mits redelijk in prijs lopen als een trein. Bij iedere ‘gang’ een ander glas, is van trend op weg naar gewoonte.

 

Verschillen

In 2014 heeft de nationale huiswijncompetitie een uitgebreider naam gekregen. De ‘open wijn’ wordt er sindsdien in meegenomen. In de uitslag zouden we dan ook verschil moeten kunnen zien tussen de typische huiswijn, als ‘visitekaartje’ van een etablissement langdurig in roulatie, en de rest, die na hoogstens een kwartaal al uit het aanbod verdwijnt. Dan krijgen we ook een duidelijker beeld binnen de beoordeelde categorie.

 

Intussen is wel duidelijk dat de waardering voor ‘losse’ wijnen toeneemt. De laatste peiling liet nog zien dat maar 2,8% die verteerbaar vond. Daar zat dan ook de café-wijn bij die brouwerij-contractanten verplicht zijn te tappen. En wijn ‘per glas’ werd destijds nog niet landsbreed geoffreerd.

 

Die jaarlijkse competitie heeft er ongetwijfeld aan bijgedragen dat het beeld totaal is gewijzigd. De vraag naar ‘beter’ is, ondanks de recente crisis, gebleven. Achterblijvers doen er daarom verstandig aan hun ouderwetse ‘verdienmodel’ in de glasbak te kieperen.