Vertaal/translate

Dutch English French German Italian Portuguese Russian Spanish

We hebben 43 gasten en geen leden online

Unieke bezoekers

6501315
Vandaag
Gisteren
Deze week
Vorige week
Deze maand
Vorige maand
Alles vanaf 22 maart 2012
441
1302
7755
10937
46511
802392
6501315

Uw IP: 75.101.211.110
29-01-2022 06:27

Alentejo: liefst eigen rassen

 

Tegendraadse wijnboer naar de top

Tien Portugese quinta’s en ruim 100 geproefde wijnen in de regio Alentejo. Wat blijft daarvan hangen? Hoe goed de wijn-toer was georganiseerd? Of de streek goed is ‘verkocht’? Hoe de kwaliteit van de informatie was? Of welke wijnen ‘bijzonder ’waren? Al die aspecten bepalen de indruk die je aan die bezoeken overhoudt. En op een schaal van 1 tot 10 geef ik die ervaringen een 8.

 

Streekbeeld

 

Enkele observaties vooraf:

  • Er was geen wijnbedrijf dat op het andere leek. Iedere wijnmaker kwam met een eigen benadering. Zowel in wijnstijl als in smaakaccenten. De diversiteit is opvallend. En er wordt sterk aan tradities gehecht. Zo worden er, al of niet automatisch, net zo vaak druiven met de voet geplet als in de pers. De nieuwe generatie heeft als standpunt: vernieuwen met behoud van het goede van vroeger.
  • Wijnboeren onderscheiden zich ook door eigenzinnig beleid. Vooral afgetekend in het gebruik van eigen, inheemse druivenrassen. Een enkeling kiest voor ‘internationale’ aanplant. Cabernet en merlot zijn in Alentejo wel te vinden, maar niet ruim vertegenwoordigd. Uitzondering: de syrah die daar eerst verboden was, maar sinds de jaren negentig in de regionale wijn is toegestaan. Langs de Atlantische Oceaan is nu ook een ‘wit’ gebied in opkomst, waar eveneens niet-inheemse rassen, zoals chardonnay, viognier, semillon en sauvignon blanc te vinden zijn.
  • De prijzen in Alentejo zijn in het algemeen vriendelijk. Op instapniveau worden al verrassend genietbare wijnen geleverd voor 2 euro af kelder. Tussen de 5 en 7 euro tref je kwaliteit die buiten Portugal minstens de helft duurder uitvalt. Maar in de eredivisie bewegen de prijzen zich al snel tussen de 50 en 80 euro.
  • Sommige druivenrassen hebben namen die in buurlanden anders luiden of onder allerlei synoniemen bekend zijn. De wijnbijbel van Jancis Robinson, Wine Grapes, verschaft daar helderheid over. In het bijzonder voor Portugal geldt dat daar de tempranillo als aragonez door het leven gaat. En de periquita als castelão.
  • Irrigeren is in Portugal toegestaan. Anders zouden de meeste (nieuwe) wijngaarden in de Alentejo niet overleven. Wijngaarden op granietbodem zijn de uitzondering. Veel wijnboeren beschikken over eigen bassins.
  • Alentejo is verdeeld in 8 DOC-gebieden (herkomstbescherming). Daar mogen uitsluitend voorgeschreven en toegelaten terroir-eigen druiven worden gebruikt. Die sub-regio’s zijn: Portalegre, Borba, Redondo, Reguengos, Vidigueira, Évora, Moura en Granja. Daarbuiten mag overal Vinho Regional Alentejano worden gemaakt. Daarvoor gelden soepeler voorschriften en mogen allerlei rassen worden gemengd (of solo worden gebruikt) die in de DOC zijn verboden. Kenmerkend voor Alentejo zijn de blends, maar er zijn ook solo’s van grote klasse, waarbij vooral de syrah en de touriga nacional de voorkeur van de wijnmakers hebben.

 

Tegendraads

 

De opvallendste wijngaard op deze wijn-toer was voor mij Cortes de Cima. Bestierd door de meest tegendraadse wijnboer uit de streek. Bovendien geen Portugees, maar een na schipbreuk ‘aangespoelde’ Deen: Hans Kristian Jörgensen. In 1991 kwam hij met z’n Californische vrouw Carry terug om zich in de Alentejo te vestigen. Na jaren ingenieurswerk op een Maleisische plantage wilde hij z’n droom waar maken. Eigen wijngaarden. Die liggen er nu. Zo ‘n 200 hectare totaal. Een zandig deel op een kilometer van zee, uitsluitend  voor witte wijn omdat het daar minstens 10 graden koeler is dan elders in de streek. De rest langs de rand en achter de Serro do Mendro in Vidigueira. Daar staat op klei en leisteen alles wat rode wijn oplevert. Dwars tegen de aloude Portugese opvattingen in. Zoals het ook tegendraads was daar syrah aan te planten, destijds in de Alentejo een ‘verboden vrucht’. Dat veranderde zodra master of wine en wijnpubliciste Jancis Robinson de Syrah van Cortes de Cima beschreef als een van haar favoriete Portugese wijnen. Het wijngezag ging toen door de knieën en schafte het verbod af. Sinds 2002 'mag' syrah in de regionale wijn.

 

Illegaal

 

Hans Kristian Jörgensen heeft zich vanaf het begin al niet laten ringeloren door bureaucratische regels van de Portugese wijnpolitie. Zo lieten de strikte DOC-voorschriften hem volstrekt koud. Hij koos ruimhartig voor de royalere mogelijkheden met streekwijnen en baseerde daarop zijn bedrijf en succes. Inmiddels experimenteert hij wel met internationale druivenrassen, maar ‘drijft’ er economisch niet op. De eerste wijn maakte Cortes de Cima in 1996. Dat was de ‘Incognito’, gemaakt van de toen illegale syrah. Een wijn die op concoursen en beurzen ‘doorbrak’. De wijn bestaat nog steeds en smaakte mij voortreffelijk.

Jörgensen werkt met zachte bestrijdingsmiddelen, gebruikt die zo min mogelijk en nooit preventief. Hij zweert bij het trellis-canopy-systeem, waarbij de ranken langs horizontaal ijzerdraad worden geleid en een dicht hoog loofdak vormen. Dat geeft mooi fruit en een goede concentratie, is zijn ervaring. En dat ondersteunt weer de wijnmakers-filosofie van Cortes de Cima: wijnen met veel fruit, sap, zachte tannines en balans. De meeste wijnen hebben tusen de 3,5 en 5 gram restsuiker. De alcoholgraad loopt voor wit op tot 13 en voor rood tot 14. Cortes de Cima, met inmiddels zo’n 300 onderscheidingen, behoort met Esporão intussen in reputatie tot de top van de Portugese ‘new world’-wijnbedrijven. Belangrijkste adviseur is daar nu de Franse wijnmaker Derenoncourt

Importeur in Nederland Kerstens, Partners in Wijn.

 

Voorkeuren

 

Bij de proeverij verraste mij de kwaliteit van de wijnen over de hele linie. Dat begon al met een witte instapwijn.  

 

  • Cortes de Cima wit 2012. Gemaakt van antão vaz, sauvignon, viognier, chardonnay, alvarinho, verdelho en gouveira. Frisse, aromatische wijn. gemakkelijk drinkbaar. Volop tropisch fruit. Geen vette, saaie wijn. Waar voor het geld: 5 euro af kelder.

Ik proefde ook het ‘vlaggenschip’, de trots van de wijnmaker, aldus oenoloog Hamilton Reis van Cortes de Cima.

  • Reserva 2009. Lag 14 maanden op Frans hout. Gemaakt van aragones, touriga nacional en petit verdot. Complexe wijn, zachte textuur, veel sap, rijpe tannines, veel lengte en goed opgenomen en gedoseerd hout.

 

Een producent die in ons land aandacht verdient omdat de wijnen goed in onze markt passen.

 

In het laatste deel worden nog enkele wijnbedrijven uitgelicht.

 

Wijnboeren verdringen zich

Portugal: Alentejo bruist