We hebben 140 gasten en geen leden online

COLUMN: Michelin kreeg ‘n Kwastje

Michelin kwam dit jaar anders dan anders uit de verf. Het sterrenfeest kreeg een Kwastje. Vorig jaar dacht ik al: wat moet zo’n wijnverkoper nou met een ‘onafhankelijke’ eetgids. Maar deze keer vertoonde die aankomend wijn-CEO zich in levende lijve. Voor een groot scherm waarop de naam van het wijnhuis prominent in beeld kwam


Optimum

Nou is Michelin een Frans bandenbedrijf dat zichzelf heeft opgepompt tot onbetwist verdediger van de smaakverleggende Pot. Het heeft zich ‘gecommitteerd’ aan de culinaire cultuur in al zijn nationale verscheidenheid. En daarbij een sterren-systeem uitgedacht, waarin cuisiniers heilig geloven. De rode gids heeft intussen ook in ons land zoveel ‘gezag’ dat de horeca-halfgoden en degenen die deze status al zijn ontstegen jaarlijks rillen en beven als de sterrenregen wordt verwacht. We kennen nog wel enkele andere waardeerders, maar het Michelin-oordeel, of vonnis zo men wil, blijft het Optimum. De Opper-toekenner onthulde dat inspecteurs soms wel zes keer in hetzelfde restaurant anoniem zijn gaan eten, om het zeker te weten. Serieuzer kan het niet.


Juist omdat Michelin een imago van ‘onafhankelijkheid’ heeft opgebouwd, wordt van zo’n instituut niet verwacht dat het deals sluit met ‘partners’ waarmee die indruk zou kunnen worden verzwakt. Want waarom uitgerekend die ene wel en die andere niet? Daar zit uiteraard weer ‘marketing’ achter. Een woord waarin allerlei trucs kunnen worden verstopt om meer wijnomzet te kunnen maken.

 

Levert in dit geval beide kanten voordeel op. Met een snel te schrappen term: ‘een win-win-situatie’. De ene maakt, volgens eigen mededelingen van Martijn Kwast, een nog niet bestaande wijn-award financieel ‘mogelijk’ en mag die voor de camera’s met bijpassend blabla uitreiken. En de ander heeft er een sommelier-prijs bij die het prestige kostenloos versterkt. Waarbij de eerlijkheid gebiedt te zeggen dat uitsluitend Nederlandse inspecteurs van Michelin hebben bepaald naar wie de wijn-‘award’ zou gaan. De ‘mogelijkmaker’ heeft daarop, naar eigen zeggen, geen enkele invloed gehad.


Getolereerd

Op de website van de wijnverkoper las ik in krom Nederlands:

“NET ALS VORIGE EDITIE is Kwast Wijnkopers de exclusieve wijnpartner van dit toonaangevende evenement voor de Nederlandse gastronomie. DAARNAAST zal dit jaar voor het eerst de Michelin Wine Service Award worden uitgereikt. Kwast Wijnkopers IS DE PARTNER van Michelin OM deze bijzondere award MOGELIJK TE MAKEN”.

Vandaag lichtte Kwast junior desgevraagd toe dat dit neerkomt op financiële ondersteuning.


Opmerkelijk genoeg tolereert Michelin daarbij wat de Academie Française een doorn in het oog zou zijn: een Gallische prijs met een angel-saksische titel. In het Frans zou het indrukwekkender hebben geklonken.


Als ik die heren was, zou ik deze zinnen laten herschrijven. Want nu weerspiegelt de knulligheid daarvan niet de commerciële ‘chique’ die Kwast met de verbintenis beoogt. En dat is behalve presentatie-aandacht ook imago-versteviging in de nationale horeca.


Beantwoord

De ordinaire vraag: What’s in it for me, heeft de wijnverkoper daarmee zelf beantwoord. Maar toch hing er iets om deze ‘deal’ dat niet lekker voelde. Ook enkele wijn-collega’s hadden vraagtekens bij deze uiting van ‘exclusief’ partnerschap. Ze zijn met mij van mening dat het Instituut Michelin even onafhankelijk moet blijven als het tot nog toe is geweest.

Kwast verzekerde vandaag dat de gefinancierde prijs de onpartijdigheid van Michelin, heden niet beschikbaar voor commentaar, geen geweld aandoet. En dat is maar goed ook. Het laatste bolwerk van integere en professionele beoordeling mag niet onder commerciële druk bezwijken.