Vertaal/translate

Dutch English French German Italian Portuguese Russian Spanish

We hebben 220 gasten en geen leden online

Unieke bezoekers

5657427
Vandaag
Gisteren
Deze week
Vorige week
Deze maand
Vorige maand
Alles vanaf 22 maart 2012
478
1664
2142
12512
47754
0
5657427

Uw IP: 18.208.202.194
29-09-2020 07:00

France-Vins goed niveau

Prijzen aan de stevige kant

Je schrikt even als je zo’n proefboekje doorbladert. Meer dan 70 wijnboeren op de beurs France-Vins in Amsterdam. Er waren maar twee uitvallers die de winterse ongemakken niet de baas hadden gekund. De meeste waren de dag tevoren al in Brussel geweest. Daar is op initiatief van het Franse promotiebureau Sopexa in 2005 de eerste editie gepresenteerd. Gemiddeld brengen de exposanten zo’n 3 tot 7 wijnen mee. Om het eenvoudig te houden: gemiddeld 5. Dat zijn er dan 350 totaal. Keuzen maken is dus onvermijdelijk. Dat heb ik een aantal jaren thematisch gedaan. Uitsluitend uit een bepaalde streek. Of alléén droog wit, dan wel pittig rood. Deze keer prikte ik streekgewijs wijnboeren die ik niet eerder of ooit vluchtig ben tegengekomen. De indruk die je daaraan overhoudt, moet dan redelijk representatief zijn voor de kwaliteit van zo’n beursaanbod. En die indruk was dat die zich opwaarts beweegt.

 

Genietbaar


Goed, Sopexa selecteert de inschrijvers niet aan de voordeur. Dus komen er altijd boeren met wijnen die op de Nederlandse markt weinig of geen kans maken. Dat zijn ofwel wijnen voor gevorderden, met een prijsniveau dat het aflegt tegen import van het andere halfrond. Of het gaat om wijnstijlen en smaakvarianten waaraan de doorsnee polderlander niet wenst te wennen. Te tanninerijk, te strak in het zuur en niet gemaakt op drinken zonder eten, een wijd verbreide (on)hebbelijkheid van ons volk. Daar tegenover vond ik steekproefsgewijs ook uiterst genietbare wijnen. Vakkundig gemaakt en afgewogen combinaties van sap, fruit, concentratie en gedoseerd houtgebruik.

 

Languedoc


Uiteraard kan van het ene op het andere jaar het kwaliteitspeil van Franse wijnen niet worden afgemeten aan wat een fractie van de nationale productiecapaciteit in sterk wisselende beursbezetting laat zien. Nu eens komen er kleine wijnboeren die het ook in ons land eens willen proberen, maar te weinig hebben bij te dragen aan het grootste gemene consumentengenot. Dan weer zitten er producenten bij die een ‘openbaring’ zijn in wijnstijl en smaakbeleving, edoch nog niet de weg hebben gevonden om dat in passende maatvoering uit te dragen. Dat was ook deze keer weer het geval. Maar na al die jaren dat ik France-Vins heb bezocht, stel ik vast dat de wijnen nog steeds aan klasse winnen. En dat de meeste verrassingen stammen uit het grootste Franse wijngebied, de Languedoc.

 

Hoge kosten


Vraag blijft of dit soort wijnen, waarvan de eenvoudigste toch al snel een importprijs van 6 tot 9 euro hebben, het kunnen opnemen tegen de prijsbrekende concurrentie uit landen als bijvoorbeeld Chili en Spanje. Als we die straks op wijnkaarten moeten terugvinden voor prijzen boven de 40 euro, is er-denk ik- in ons land weinig toekomst voor. En dat is precies het probleem waarmee veel Franse eenmans- of familiebedrijven worstelen. Om enigszins uit de productiekosten te komen, moeten ze prijzen rekenen waarin ze soms zelf niet geloven. Wie een consument vertelt dat ie voor een AOP Languedoc Grès de Montpellier (wegens recente rangpromotie) 18 euro moet neertellen, hoeft niet op enthousiasme te rekenen, hoe fraai die Hauts de Laborie van Mas de Janiny ook het palatum pleziert. De Franse staat houdt een fiscaal en economisch systeem overeind, waarbinnen de ‘kleine’ wijnbouw eerder verpaupert dan wordt ondersteund. Het imago ‘te duur voor wat er wordt geboden’ houdt ook bij ons menige consument uit de buurt van het Franse schap, al doen gidsschrijvers en promotiebedrijvers hun best om jagers op laaggeprijsde wijnen ook positievere voorbeelden voor te houden.

 

Voorkeurslijst


Voor wie zich van al die beeldvorming weinig aantrekt, viel er op France-Vin genoeg te genieten. Al valt niet altijd te ontkomen aan de arrogantie van wijnboeren die evidente fouten in een wijn blijven recht praten. Zo proefde ik een droge Gewurztraminer uit de Elzas met schimmel (pourriture) in de afdronk. Ook een collega proefde dat. Niettemin bleef de man erbij dat het om een typische kruidigheid ging. Verdere discussie zinloos.
Gelukkig blijven dat uitzonderingen. Er viel bij hem en ook elders meer dan genoeg ‘lekkers’ te proeven om er een dozijn wijnkaarten mee te vullen.


Voorkeurswijnen uit de steekproef:

  • Domaine de Cinquau Jurançon Cuvée l’Envie 2010. Stuivend fruitig en sappig voorbeeld van wat er met een mengsel van petit en gros manseng zonder hout kan worden bereikt.
  • Vignobles Muhlberger Wolxheim. Riesling vendange tardive 2010. Geconcentreerd, sappig, elegant, fraaie zuren. Alcohol 13 %.
  • Domaine de la Madrague Cuvée Charlotte rouge 2008, AOC Côtes de Provence. Gemaakt van syrah 60 % en cabernet sauvignon 40 %. Zachte textuur, volop klein zwart en rood fruit, pepertje, fraaie balans.
  • Les Domaines Auriol La Baronne 2010 Les Chemins Corbières. Dikke, rijpe materie. Aroma’s van pruimen en bramen, rijpe tannines, mooie balans.
  • Domaine Nomand Pouilly Fuissé. Sap, fruit, concentratie, fraaie zuuropbouw.