Vertaal/translate

Dutch English French German Italian Portuguese Russian Spanish

We hebben 60 gasten en geen leden online

Unieke bezoekers

5657281
Vandaag
Gisteren
Deze week
Vorige week
Deze maand
Vorige maand
Alles vanaf 22 maart 2012
332
1664
1996
12512
47608
0
5657281

Uw IP: 18.208.202.194
29-09-2020 05:36

Column: Wijn-bekrompenheid

 

Kritisch schrijven in het polderlandse wijnwereldje is maar voor weinigen weggelegd. En dan doel ik niet alleen op wijnkwaliteit, maar vooral op situaties waarover de meerderheid liever zwijgt dan zich publiekelijk laat horen. Wie die aanpakt, behoort tot de beperkte groep van wijnjournalisten die zich door inpakkerij of andere gunsten niet laat afhouden van wat zij behoort te doen: de waarheid vertellen. En als daarvoor heilige huisjes omver moeten worden geschopt, vooruit dan maar.

 

Versieren


Niet iedereen is het in ons land gegeven zich in wijnpublicaties onafhankelijk op te stellen. Het neringdoende netwerk waaruit nogal wat zogeheten wijnschrijvers hun boterham halen, kan hen uit eigen belang tot diepe stilte manen op momenten dat openbaring juist geboden zou zijn. Die financiële afhankelijkheid houdt bij tijd en wijle onwelriekende situaties in stand en vertroebelt daarmee de relatie tussen de commerciële en de oprechte waarheid. Vooral in de ondernemings-PR of de externe bureaus die deze activiteit bedrijven, worden ‘versier’-methoden en het in stand houden van ons-kent-ons-circuits beschouwd als de belangrijkste instrumenten voor public relations-successen.

 

Ingetrokken


Niet voor niets heeft de Wine & Food Association destijds de oeuvreprijs voor wijnjournalistiek ingesteld. Wie hem heeft of nog krijgt, aldus het juryprotocol, ”dient een voorbeeld te zijn in kwalitatieve vakbeheersing, schrijfstijl, integriteit en waarheidsvinding. Zo kan een journalistiek gehalte worden bereikt en gehandhaafd dat zich onttrekt aan reclameschrijverij die niets met ongekleurde voorlichting te maken heeft”.

 

Vanuit deze regels keren ook wij ons tegen de volgende gang van zaken:

  • De hoofdredactie van Proefschrift wordt uitgenodigd naar het ‘wereld’-congres over grenache in Perpignan te komen. Invitatie komt van Tot PR Rotterdam.
  • De hoofdredacteur neemt contact op met dit bureau en noemt wegens een overvolle agenda een vervanger.
  • Die krijgt vervolgens te horen dat de uitnodiging voor Proefschrift is ingetrokken en naar Perswijn gaat.

 

Aan de kaak


Uiteraard staat het een PR-bureau vrij om van beslissing te veranderen. Maar in dit geval zit er méér achter. De redactie van het thans uitgenodigde blad onderhoudt al jaren een hechte relatie met de bazin van Tot PR. Die is nooit erg gecharmeerd geweest van Proefschrift. En al evenmin van degene die de hoofdredacteur zou vervangen. Waarom niet? Omdat die al herhaaldelijk commerciële acties van Tot PR aan de kaak heeft gesteld. En daar vaker het verwijt heeft neergelegd dat de beginselen van het samenstellen van een PR-bericht bij Tot met voeten werden getreden. Bij herhaling werd aangetoond dat in ‘persberichten’ waarop serieuze media niet zitten te wachten overdreven frequent dezelfde (bedrijfs)namen werden genoemd. Bijvoorbeeld 17 keer in een bericht over een Vlaamse koekenbakker. En eerder stond een Tot-bericht stijf van de Beaujolais, een streeknaam die daar liefst 20 keer werd genoemd. Ook werd als vermoeden uitgesproken dat de inhoud van die ‘communicatie’ eerder met het opmaken van het beschikbare budget van de opdrachtgever te maken had, dan met de relevantie van de daarin vermelde ‘feiten’. Als het maar schuift, leek in die gevallen het uitgangspunt.

 

In plaats van met die kritiek iets te doen of het gesprek daarover aan te gaan, reageert Tot PR op de beschreven, rancuneuze manier.


Hoe kleinzielig moet je als 'professional' zijn om zó in aanmerking te komen voor de Bekrompenheidsprijs van het jaar.