We hebben 209 gasten en geen leden online

Column: De Volkskrant-attaque

Hoed u voor een klik op een Volkskrant-bericht als het om de Nieuwsbrief gaat. Bij mij had het rampzalige gevolgen, die hoogstens met een fatsoenlijke kist wijn te compenseren zijn. Inmiddels ben ik welgeteld 3.467 identieke e-mails van de Volkskrant verder en nu begint de box ‘ongewenst’ ook vol te lopen. Zes mensen van de storingsdienst bij die krant hebben hebben met alle prietpraterij niet kunnen voorkomen dat die stroom na gistermiddag, de daaropvolgende avond en nacht en een deel van deze ochtend aanhield. In die tussentijd kon ik nauwelijks werken en raakte ik steeds meer geïrriteerd door al die koelbloedig aanstormende hulptroepen die urenlang niets, maar dan ook niets tegen de stroom konden uitrichten.

‘Stel uw wachtwoord in’, luidde het bevel in die onophoudelijke brij van berichten, tot de letters voor mijn ogen dansten.  En omdat ik dat vanaf het begin niet deed, werd ik daarvoor digitaal aangevallen op een manier waartegen kennelijk niets bestand is.

 

Het begon gistermiddag. Ik had net een smakelijke Italiaan opengemaakt toen ik op mijn scherm een ‘nieuwsbrief’-aanbod van de Volkskrant kreeg.
Of ik maar iets met een wachtwoord wilde doen. Nee dus, want al die wachtwoorden maken je gek. Ik klikte het bericht weg. En vanaf dat moment was het raak.


Gut wat naar
Ik bel naar de Volkskrant, krijg een eindeloos menu en dring door tot de storingsdienst. Volledig begrip. Had nooit mogen gebeuren. Geef je e-mailadres maar. We gaan er iets aan doen.

Twee uur later. De e-mail-terreur is niet meer te stoppen. Ieder bericht is 34 mb en er komen er soms 4 soms 6 per minuut binnen. Weer doorgedrongen tot de storingsdienst. Nou een mevrouw. Gut wat naar nou. Geef je e-mailadres maar. Maar dat heb ik toch al aan je collega doorgegeven die de chaos ongedaan zou maken? Ja, maar als ik dat adres niet heb, kan ik niks doen. Dus vooruit dan maar weer. Wanneer denkt madame dat het ophoudt? In ieder geval vanavond nog.

Ik durf niet meer te kijken. De stroom berichten wordt een zondvloed. M’n hele avond is verpest. Ik doe de schroefdop maar weer op m’n Italiaan.
Wat een stelletje, letterlijk veelbelovende, stumpers en stuntelaars daar bij die krant. Hoe kun je iemand zo over de rooie jagen. De storingsdienst gaat keurig op tijd naar huis. Morgen weer maar eens voorzichtig kijken. Intussen wel 1612 Volkskrant e-mails weggeklikt. Kokhalzend naar bed.


Postcode
Ja hoor, het is weer dag. En er zijn weer 1557 e-mails van de Volkskrant binnen. Ik word er razend van. Weer de storingsdienst gebeld. Opnieuw hetzelfde ritueel. Moet niet kunnen, vinden ze. We gaan er iets aan doen. Nieuwe storingsoplosser vraagt: Wat is uw e-mailadres? Ik ontplof nog net niet. Ik zet het nu stop, roept de ‘helper’.
Maar na een half uur glijdt die digi-lava nog steeds naar binnen.

Met de storingsdienst? Kan er nu verdomme eindelijk eens een eind komen aan die pesterij. U bent al de zesde aan wie ik het uitleg. Geef uw postcode maar. Ik ga er meteen achteraan, zegt de vrouw die op die hele dienst kennelijk nog niets over mijn klachten heeft gehoord. Intussen is mijn vrouw, die vandaag jarig is, ook in de telefoon geklommen. Stop die ellende, roept ze oververhit. En niet ik ben hysterisch, maar jullie. De zoveelste man van de storingsdienst hoort het allemaal aan, vind het maar psycho en hangt bot op. De berichtenstroom laat de dijken van mijn geduld doorbreken. Op hol geslagen software die de impotente ‘meesters’ volstrekt uit de hand loopt. Er kan net een zuur 'het spijt ons' af.


Ongewenst
Ik wil dat die puinhoop bij de Volkskrant mij niet meer als 'target' treft. Daarom worstel ik mij door het zoveelste telefoonmenu naar de hoofdredactie. Ik krijg daar een rustige contactman die mij leert hoe ik de inkomende stroom e-mails ‘met de rechter muisknop’ kan blokkeren. En daarna ga ik er direct achteraan om hier de boel op orde te krijgen, zegt hij gedecideerd. Zucht van verlichting, als m’n inbox die berichten niet meer accepteert. Zou ik er nou toch echt van verschoond blijven?

Had je gedacht. De brij is inmiddels doorgesijpeld naar de box ‘ongewenste e-mail’. Als ik ook die instroom probeer te blokkeren, gaat mijn computer tegenstrijdige dingen zeggen.Verbijsterd hang ik voor mijn scherm en richt een virtueel 'vuistvuurwapen' op dit zooitje ongeregeld.

Wat moet ik nog meer doen, behalve mijn ergernis wegspoelen met iets waaraan ik bij wijze van tegengif wat vreugde beleef? Volkskrant, doe iets dat werkt. Met excuses los je niks op. Bewijs je ‘kwaliteit’, ook in de omgang met mensen. En heb het fatsoen me in geen geval te laten barsten. Ook al word ik nou helemaal nooit meer abonnée. Voor dat geld vul ik m’n wijnkelder liever aan.

Eer de middag begint, lijkt de ramp gekeerd. Maar zeker weten doe ik het nog niet. Ik ga liever op zwart tot morgen.

 

 

PS. Zatermorgen en -middag heb ik opnieuw ongewenst e-mail van die malloten binnengekregen, terwijl ik al driemaal door aankruisen van een hokje heb laten weten geen enkele bericht van die krant meer te willen ontvangen. Beschamende machteloosheid verhindert daar kennelijk dat ze hun eigen apparatuur de baas kunnen. Ik heb opnieuw geëist dat het gesar ophoudt en gevraagd of ze zo fatsoenlijk willen zijn met mij 'compenserend' contact op te nemen.