Vertaal/translate

Dutch English French German Italian Portuguese Russian Spanish

We hebben 199 gasten en geen leden online

Unieke bezoekers

5657408
Vandaag
Gisteren
Deze week
Vorige week
Deze maand
Vorige maand
Alles vanaf 22 maart 2012
459
1664
2123
12512
47735
0
5657408

Uw IP: 18.208.202.194
29-09-2020 06:47

Column: Doodzwijgen

 

Bij mijn weten is hier nog nooit een invloedrijke wijn-Nederlander doodgetrapt. Evenmin herinner ik mij gevallen waarin afgekraakte wijnhandelaars of wijnboeren de knuppel of de mestkar hebben ingezet om kritische wijnduiders bij te brengen dat ze het niet nóg bonter moeten maken. Zelfs geen wijnjurylid is ooit in handen van geheelonthouders gevallen die hem vervolgens van zijn palatum hebben beroofd. Wèl laten twitteraars en ander raar gevogelte af en toe in stevige, zij het verminkte taal weten het in de eeuwig durende wijndiscussie ergens mee oneens te zijn. Ze hebben het dan over waardeloze proefnotities, ‘gelul van een zwakzinnige’, waar niemand op zit te wachten. Over wijnbejaarden die merkbaar hun houdbaarheidsdatum hebben overschreden. Zodat in proeverijen de odeur van persoonlijk achterstallig onderhoud zich mengt met nog onbeschreven aroma’s. ‘Daar wil je nog niet tegen een vette vergoeding naast zitten’. Over ‘wijngajes’ dat je besteelt en de ‘rekening voortaan beter in z’n anus kan stoppen’. Over wijnvolk dat op eigen blogs maar raak zevert en ‘zelfs niks toevoegt aan het intellect van de gemiddelde RTL-4-genieter’.

 

Achterklap

 

Vergeleken met een land als de Verenigde Staten valt de digitale wijn-agressie bij ons nog mee. Daar heb je kans met een maffiose knokploeg te maken te krijgen als je als meetellend ‘criticus’ wijnen minder dan 92 punten geeft. Een ‘zonde’ die bij ons horden wijnschrijvers, of wie zich dat wanen, geregeld begaan. Vooral als ze in onze eigen wijntuinen gaan proeven.

 

Buiten de op batterijen draaiende online-samenleving zoeken we het meer in de roddel en achterklap. In plaats van wijn een collega over de tong laten gaan. ‘Maar ondertussen’, pleegde mijn filosofie-docent dan hardop te zeggen. ‘Je hebt het niet van mij, maar..’, gevolgd door een slachtpartij. Of: ‘Ik heb het ook maar gehoord’, waarna de beroddelde volstrekt wordt afgebrand.

Het gebeurt dagelijks en overal. Ook in wijnwinkels, bij importeurs, bij allerlei proeverijen, wijnseminars en besproeide lunches. Het ligt aan de opvoeding, zeggen Gogen die ‘projectmatig gericht’ willen ‘omgaan met het probleem’. Maar die moet je dan wel hebben gehad en verwerkt .’Ze bedoelen het niet zo’, is de gebruikelijke vergoelijking van het kwaad. Maar dan is het imago van de besprokene al doorzeefd: ‘Passie voor wijn, vertel míj wat. Bij hem is iedere slok een euro’. En trouwens: ‘Zijn handen kan ie ook al niet thuis houden’. ‘En dan die wijnen. Dat iemand zulke miskleunen durft uit te schenken’. ‘Proeven kan ze net zo min als schrijven. Geef ik jou te raden waarmee ze dan wèl omhoog is gevallen’.

 

 

Hoofddader

 

Ik heb eens in een jury gezeten waarin de voorzitter bij hand opsteken cijfers aan wijnen liet toekennen: ‘Wie vindt deze wijn een 7 waard?’. Hij had geen zin al dat geneuzel uit die proefnotities te aanhoren. Vroeg een paar meningen, haalde daar de grootste gemene deler uit en verklaarde die tot eindoordeel. Ik heb hem eens gevraagd waarom.Ten eerste gaat het dan sneller, zei ie. ‘En vervolgens hoeven minderheden niet als onbenullen te worden weggezet. Want dat gebeurt zodra je een discussie toelaat. En daar heb ik al taal bij horen gebruiken die niks meer met fatsoen te maken heeft’.

 

Ook daar schoppen we elkaar, al overleven we het nog. En wie die trappers van repliek dient, promoveert zichzelf meteen tot Hoofddader in het conflict. In de krant van gisteren las ik een reactie over geweld als middel om het eigen gelijk af te dwingen. “Er zijn hersenwetenschappers die zeker weten dat de Daders niet verantwoordelijk kunnen worden gehouden voor hun daden. Ze zijn slachtoffer van hun Brein. Ze hebben geen eigen Vrije Wil. Dat geldt dan uiteraard ook voor die hersenwetenschappers zèlf”.

En daarmee zijn de wijnroddelaars dan ontlast.

 

Mij lijkt de enige remedie: doodzwijgen.