Vertaal/translate

Dutch English French German Italian Portuguese Russian Spanish

We hebben 135 gasten en geen leden online

Unieke bezoekers

5657352
Vandaag
Gisteren
Deze week
Vorige week
Deze maand
Vorige maand
Alles vanaf 22 maart 2012
403
1664
2067
12512
47679
0
5657352

Uw IP: 18.208.202.194
29-09-2020 06:04

Duitse wijn verdient beter

 

Teveel treurig supermarkt-aanbod  

Is Duitse wijn wel zo degelijk als verkopers ons willen laten geloven? Daaraan is jaren getwijfeld.Te zoet, te slap en te weinig kwaliteit. En àls er al internationale prijzen werden behaald, gold dat meestal dessertwijnen. Die tijden zijn voorbij. Vandaag maken Duitse wijnboeren naam met stijlen en smaken waarvan ze vóór de eeuwwisseling nog niet durfden dromen. Duitse wijnen-en ook droge- zijn doorgedrongen tot de wereldranglijst. Spätburgunder, Rieslings en Weissburgunder uit de topklasse kunnen zich meten met welke concurrent dan ook. En wie bereid is wat meer uit te geven dan het ‘Hollandse’ gemiddelde per gruttersfles (nog geen 3 euro), kan proeven waarom die opgaande lijn alle prijssegmenten kenmerkt.

 

Beschamend

 

Wij zijn - en daarmee bedoel ik het gros van de consumenten - in de waardering van Duitse wijnen wat achtergebleven. Dat komt omdat daaraan in het belangrijkste distributiekanaal, de grootgrutters, nog niet de aandacht wordt besteed die het aanbod van de oosterburen waard is. Nederland- en dan heb ik het vooral over al die kortingsjagers-drinkt liefst zo goedkoop mogelijk wijn. Onder de 2,75 euro slaan we met z’n allen de meeste flessen in. Periodiek worden we om de oren geslagen met beschamende getallen, waaruit blijkt hoe inhalig we in feite zijn.Terwijl kwaliteit en gierigheid niet in elkaars verlengde liggen. Grutters stemmen hun inkoopbeleid daarop af, waardoor vraag en aanbod elkaar in negatieve zin in balans houden.Van Kaapse Pracht en de basiswijnen van J.P.Chenet tot Alte Weintradition. Vooral die laatste wijn heeft zich opgewerkt tot Nationale Verschrikking. De naam klinkt Duits, maar is een puur verzinsel. Laat staan dat er ook maar iets van ‘traditie’ uit spreekt. Hoogstens hebben we hier te maken met ‘traditionele’ belediging van een gezond wijnpalatum. En bovendien met verlakkerij waar het spul als ‘wijn’ wordt aangeprezen en verkocht.

 

‘Uit Duitsland’

 

Er is maar één supermarktketen die er eerlijk over is: C-1000. “Gearomatiseerde drank op basis van wijn. Verder op smaak gebracht met onder andere kruiden”. De goede verstaander weet dan genoeg. Concurrenten jokken er liever over. Bij grootgrutter Deen, bij het blad WineLife met de blinddoek vóór ‘uitgeroepen’ tot de ‘meest invloedrijke wijn-Nederlander’, verkopen ze die meuk als ‘wijn’. Hoe invloedrijk het gejongleer met de waarheid niet kan zijn. Ik herinner mij een zomers aanbod van deze progressieve omzetmaker van 5 euro voor 3 liter. Volgende tankwagen graag…

 

Op Wijnsupermarkt.com wordt ons voorgehouden dat Alte Weintradition toch wis en waarachtig uit Duitsland komt. En daar kost zo’ n liter dan 2.39 euro. Bij weer een andere aanbieder wordt ons verzekerd dat de herkomst Frans is. China heb ik ook al voorbij zien komen. En over oprechte voorlichting gesproken: producent Siebrand uit Ijsselmuiden probeert zieltjes te winnen met de omschrijving: ”Een kruidige wijn met appel in de geur”. Daar vinden ze bovendien dat er een 'kwaliteitslabel' aan de flessen hangt. Kortom: goochelarij met vocht, chemie en herkomst om de consument het goedkoopste 'wijnparadijs' in te jagen.

 

In gijzeling

 

Met dit soort verkooptrucs en gefabriceerde waarheden wordt de consument afgehouden van oprechte wijnen die ècht uit Duitsland komen. Dat geldt ook voor ander inferieur spul waarmee de reputatie van Duitsland in profijtelijke gijzeling wordt gehouden: Liebfraumilch, Zeller Schwarze Katz en Domkellerstolz, om maar eens een paar beruchte te noemen. In feite geen wijn, want beneden het vereiste minimum-percentage alcohol. Maar minder accijns en dus voordelig(er) in te kopen. Kwaliteit is dan nog een sluitpost. In teveel supermarkten zijn dit soort ‘wijnen’ misleidende en foute boegbeelden van de Duitse wijncultuur, zoals die zich het laatste decennium heeft ontwikkeld.

 

Tot inkeer

 

Het wordt tijd dat deze prestigeverkrachters eens worden geruimd en vervangen door wijnen die de werkelijkheid refelecteren. Het begin van een kentering hebben we enkele jaren geleden al beleefd bij de grootste supermarktketen. Ik denk aan de Classic-serie van Albert Heijn met Riesling en Pinot Blanc. Frisse, droge wijnen met een ronde fruitigheid. En nu volgt ook de Jumbo-keten dat spoor. Die heeft zich eens nader in het Duitse aanbod tegen redelijke prijzen verdiept en drie wijnen in het assortiment opgenomen die in kwaliteit en smaakbeleving de herinnering aan die verjaarde kwasi-wijnen in één klap wegvagen. Het zijn wijnen van Lergenmüller uit de Pfalz. Ze hebben een aangename fruitstructuur, zijn vitaal, hebben persoonlijkheid en zijn elegant. En voor prijzen tussen de 5 en 8 euro. Ze zijn gemaakt van dornfelder (met wat pinot noir), müller thurgau en riesling, in een stijl die ook gevorderde wijndrinkers aanspreekt.

Dat dit het begin mag zijn van een koersverandering die ook andere supermarktketens tot inkeer laat komen.