We hebben 46 gasten en geen leden online

Unieke bezoekers

3696163
Vandaag
Gisteren
Deze week
-
Deze maand
Vorige maand
Totaal vanaf maart 2013
2197
6580
2197
1045592
50686
58704
3696163

Uw IP: 3.94.202.172
24-02-2020 23:53

Neder-wijnen: mild oordeel

 

Zo rond de jaarwisseling en ook nog deze maand zijn allerlei jury’s opgedoken om wijnen te testen. Van al die alcoholvrije hebben we al vastgesteld dat ze nog lang niet de smaakervaring van een echte wijn bieden, ook niet als het bubbels zijn, al zit er wel progressie in. De commercie doet er wel opgetogen over, ten faveure van de omzet, maar de markt blijft krap: 1 % van het totaal. Actueel is ook een test van neder-wijnen, waarover wordt gezegd dat ze steeds beter worden. Sommige vaderlandse wijnboeren hebben zelfs al het lef gehad hun wijnen op het niveau te tillen van goed beoordeelde buitenlandse. Maar professionele panels vinden dat nog overdreven.

 

 

Bij de recente proeverij, die wijnkenners Harold Hamersma(62) Esmee Langereis(45) en Koen van der Plas( 28), winnaar van de Michelin Sommelier Award 2020, samenbrachten, vielen er weliswaar ‘constructieve’ kwaliteitscijfers, maar uit de beschrijvingen bleek dat die vaak te mild waren voor wat er in het proefglas kwam, enkele toppers daargelaten. De vraag bij de opzet van zo’n proeverij is: hoe komt de keuze van de te proeven wijnen tot stand? Gaat het om een landelijke spreiding, waarbij in het midden blijft of het om hybriden( ras-kruisingen) gaat of om klassieke variëteiten? Om een mix van wijnen afkomstig van bekende en minder bekende wijnboeren? Of om zomaar een greep uit het aanbod? Wellicht dat daar een volgende keer wat duidelijker over kan worden gecommuniceerd. De uitslag werd gepubliceerd in het Algemeen Dagblad. Daarin lazen we over de historie en ontwikkeling van de neder-wijn:

‘Nederlandse druiven hadden lang geen beste reputatie. Maar de vaderlandse wijn kruipt uit het dal. We hebben nu meer dan 150 makers, wijngaarden in alle Nederlandse provincies en een totale oogst van 1,2 miljoen flessen per jaar. Nog steeds een druppel op de wereldmarkt, maar de kwaliteit en kwantiteit nemen duidelijk toe.

 

Doodsteek

Nederlandse wijn is niet nieuw. Halverwege de middeleeuwen wapperden er al druiven in de Maasvallei rond Maastricht. Napoleon trok de Hollandse ranken vervolgens nog net niet zelf uit de grond, maar stond er wel op dat in heel zijn rijk Franse wijn genipt zou worden. Oorlog, druifluis en een kleine ijstijd zorgden voor de doodsteek voor onze vinologische ambities.

Pas in de jaren 70 gloorden de eerste tekenen van een comeback. En nu is de markt zelfs de kinderjaren alweer voorbij. “De meeste wijngaarden zijn nog wel heel kleinschalig’’, nuanceert Hamersma. Met onderkoelde humor: “De makers kennen elke druif persoonlijk. Ze doen ze thermo- ondergoed aan wanneer het te koud wordt en zetten kleine parasolletjes neer in geval van hitte.’’

Het ontbolsteren van de Nederlandse wijnmarkt is deels te danken aan een groeiende vraag naar lokale producten, weet sterrensommelier Koen van der Plas, die deze week een Michelin Award kreeg. ,,Iedereen wil vlees en groente dat lokaal is geproduceerd, maar lokale wijn wilde men lange tijd niet drinken.’’ Vanuit de haute cuisine druppelt de vraag naar Nederlandse wijn echter steeds meer richting de consument. Bovendien hebben ook de kennis, kunde en ambities aan aanbodzijde een vlucht genomen.

Na zeven jaar als hoofdsommelier bij driesterrenrestaurant Inter Scaldes, dook Van der Plas voor zijn boek Wijn & Spijs uit NL diep in de Nederlandse wijnwereld. We zijn de tijd van zure meuk voorbij, concludeert hij. “De diversiteit is groot. Van een bourgondische pinot noir tot een boerse, paarse regent.’’

 

Gewenning

Van Friese klei tot Limburgse löss: niet elke druif voelt zich thuis in elke bodem, legt wijnschrijver Esmee Langereis uit. ,”Aan de ene kant heb je makers die stug vasthouden aan de sauvignon blanc en pinot noir; edele rassen die alleen vaak niet van natte voeten houden. Aan de andere kant makers die kiezen voor nieuwere, schimmelbestendige druivenrassen die beter gedijen in ons weer, bijvoorbeeld de regent, solaris en johanniter.’’ Van der Plas: “Juist die nieuwe rassen vergen soms wat gewenning.’’

 

Met de verkoop van die wijnen loopt het in ons land minder vlot dan de wijnboeren zouden willen. Dat komt omdat het aanbod per bedrijf gemiddeld laag is, terwijl daar alle productie- en andere kosten op rusten. Daardoor zijn neder-wijnen bepaald niet de goedkoopste.