We hebben 47 gasten en geen leden online

Unieke bezoekers

3290568
Vandaag
Gisteren
Deze week
-
Deze maand
Vorige maand
Totaal vanaf maart 2013
169
1587
10323
636920
37034
62457
3290568

Uw IP: 54.198.246.164
21-07-2019 01:53

Hoezo wijnbeleid bij NRC?

Goed, die van oorsprong Belgische hoofdredacteur is er niet meer. Onder diens verantwoordelijkheid heeft de NRC een reeks eigen artikelen en die van wijn-afrader Martijn Katan gepubliceerd, waarin de lezer duidelijk werd gemaakt dat hij z’n lichaam vergiftigt als-ie ook maar een bescheiden drinker is. Die artikelen waren eenzijdig van strekking: blijf bij voorkeur weg van wijn.


Maar nauwelijks is de redactiebaas uit functie of er verschijnt een lofzang op het ’goed gekozen glas’ dat in staat is het ‘levensgeluk’ te laten toenemen. Dat lijkt op zwalkend beleid. Eerst een afradende stellingname, dan weer aanprijzen, met daar tussendoor wijncolumns waarin wijnen als deugdelijk worden aanbevolen, het maakt er de redactionele lijn in dit opzicht niet duidelijker op. Er is ook nooit een verklarende redactietekst bij artikelen verschenen waarin duidelijk werd waarom wijndrinken eerder bijna als á-sociaal werd afgedaan, terwijl we nu met een genuanceerd geformuleerde laudatio te maken hebben. Welnu, laat de lezer zelf maar z’n conclusies trekken. Al kunnen we ons voorstellen dat ze van de anti-alcohol-lobby wel tegengas verwachten.

 

Het ‘blije’ wijnartikel is van wijn- en culinair professional Marjoleine de Vos. Het maakt deel uit van een wijnspecial, waarin 'minder maar beter' de boodschap is en niet de 'zelfvergiftiging'. We citeren enkele alinea’s met verwijzing naar de krant waarin het is verschenen:

 

Feestelijkheid

“De woorden ‘lunch’ en ‘wijn’ hebben de bijzonderheid van hun combinatie al lang verloren, bijna niemand wil meer wijn drinken bij de lunch en vaak trekt men er een wat vermoeid gezicht bij en zucht ‘Nee, daar word ik altijd zó slaperig van’. Altijd. Zo slaperig. Dat is iets heel anders dan in één keer de hoogste hemel in geschoten te worden.

Maar de vakantieganger, de levensgenieter, degenen die het woord ‘hedonist’ niet als een modeverschijnsel uit de jaren negentig beschouwen maar als een levensstijl, die doen het soms nog wel. En dan blijkt steeds weer dat een goed gekozen glas wijn bij een aantrekkelijke, niet te zware lunch iets is dat het levensgeluk direct doet toenemen. Misschien juist wel door die toch lichtelijk ongebruikelijke tijd, dat gevoel van feestelijkheid – we doen het! – en natuurlijk door de wijn zelf. De eerste slok van zo’n glas, vooruit, Pouilly Fumé. Dat frisse, groene, volle, die rijkdom die uit zo’n glas je mond in gulpt en daarna door je hele lichaam heentrekt – er is geen andere drank die dat vermag. Wijn heeft precies dat juiste evenwicht tussen geur, complexiteit, alcoholgehalte en smaak dat maakt dat iedereen aanvoelt dat dit een drank is om van te genieten.

 

Genieten

Aan wijn wordt vaak veel gedaan. Het eerlijke druivensap, zonder toevoegingen, dat krijg je amper meer als je niet op zoek gaat naar ‘natuurwijn’. Er wordt gefilterd en geroerd en gezeefd en gesuikerd – wijn wordt op smaak gebracht als een saus. Er is voor iedereen een wijn, het is niet meer nodig om jarenlang te oefenen om wijn te leren waarderen.

Wat ook weer spijtig is, want zoals Onfray ook zei: „Het plezier is groter naarmate de complexiteit van hetgeen genoten wordt groter is.” En dan doelt hij niet alleen op wijn. Al is er dus veel te zeggen voor zulke verdieping, er is ook veel te zeggen voor het zorgeloos genieten van ‘doe-maar-een-Merlot’ en dan die vriendelijke ronde smaak te proeven die bij bijna alles wel leuk meedoet. De zware fonkelende rode wijnen in grote glazen bij een heerlijk stukje gebraad, de idioot heerlijke combinatie van koele Sauternes en roquefort, of die lunch, in de schaduw, de zon blikkert in de verte op de zee, de stemmen klinken gedempt in de buitenlucht en de wijn is koel, dorstlessend, bijna groen, en er is genoeg, en er is vis, en er is ook genoeg gespreksstof en genoeg geluk en genoeg goudstof voorhanden om te weten dat het leven verrukkelijk is'

 

Voor de  nieuwste NRC-wijn-'special' is, zo blijkt uit alle artikelen,de koers verlegd, met de nadruk op een niet eenzijdig krakende benadering. Beter laat dan nooit.