Get Adobe Flash player
Kerst

We hebben 90 gasten en geen leden online

Unieke bezoekers

4189592
Vandaag
Gisteren
Deze week
Tot en met vorige week
Deze maand
Vorige maand
Alles vanaf 13-11-2012
576
2290
10007
4165140
29870
61908
4189592
Uw IP 54.226.113.250
Server Time: 2017-12-15 11:22:51

COLUMN: Nieuwsvervuiling

Het stond dezer dagen boven een bericht: Sommeliers kiezen de beste Pays d’Oc IGP wijnen. Een kop die volstrekt onjuist was. Ten eerste ging het helemaal niet om de beste streekwijn van de Pays d’Oc. En evenmin is correct dat alleen sommeliers daar zaten te proeven. Een illustratief voorbeeld van hoe serieus geachte wijnmedia er een potje van maken. Ze schrijven klakkeloos na wat een PR-bureau voorkauwt, zonder zich af te vragen of ze niet een commerciële fuik in zwemmen.

 

De inhoud van het bericht hield niet eens het midden tussen ‘nieuws’ en promotie. Het was pure reclame, waarvoor een volstrekt onbelangrijke proeverij als kapstok diende. Want je moet al ver in niveau zijn gedaald als je met een kwasi-officieel tintje een wijnranglijst boetseert die hoogstens de belangen dient van het pr-bureau dat daarmee de opdrachtgever kietelt.

 

Beperking

Kennelijk heeft een wijnboerenclub uit de Pays d’Oc geld over om bekender te worden bij ‘les Hollandais’. Dus worden we al een tijdje bestookt met ‘persberichten’ waarmee die bekendheid een zetje moet krijgen. Dat over die streekwijnen was er weer zo een. En wat vermeldde dat aan naakte feiten? Dat sommeliers van ‘toprestaurants’ is gevraagd hun ‘favoriete’ Pays d’Oc- streekwijn van de eigen wijnkaart in te sturen. Dan is er al sprake van een dubbele beperking. Om te beginnen is het de vraag of die ‘favoriete’ wijn dan de enige op de kaart is waardoor-ie automatisch aan die ‘eis’ voldoet. En bovendien gaat het niet om wijnen die vrij in de handel zijn, maar die op wijnkaarten staan. Dat maakt de competitie voor de ’beste’ nog onbenulliger dan wanneer een of andere club die wijnen landsbreed en uit de totale handel ter beoordeling had laten selecteren. Daar komt nog bij dat niet duidelijk is gedefinieerd wat onder ‘toprestaurant’ wordt verstaan. Zijn dat de zaken uit de Gault Millau met meer dan 16 punten? Of moeten ze in de top 100 van ‘Lekker’ hebben gestaan? Blijkbaar heeft het PR-bureau daarvoor eigen criteria gehanteerd of het aan de sommeliers overgelaten waar daarvoor de grens moet worden getrokken.


Top waarvan?

Eindelijk waren er dan uit alle 12 provincies zegge en schrijven 50 wijnen bij elkaar geharkt, die vervolgens aan de ego-logie van vermeende wijnweters waren overgeleverd. Dat waren er liefst dertig. Journalisten, wijnschrijvers en sommeliers, meldt het persbericht niet zonder ontzag. Vermoedelijk zaten dus in die scherts-jury ook de meebrengers van de wijn. Al die figuren hebben liefst 2 uur ‘deskundig’ zitten proeven om van een Top-5 te kunnen bevallen.

Een top waarvan eigenlijk? Hier is sprake van een vertoning die niet duidelijker zou kunnen illustreren hoe de commercie de ‘berichtgeving’ niet alleen vervuilt, maar tegelijkertijd naar het niveau van prutserij in de marge laat dalen. Flutnieuws dus. Dat ‘wijnjournalisten’ zich daarvoor willig laten optrommelen degradeert ze tot een reclame-instrument, waarmee ook hun geloofwaardigheid voor andere publicaties in twijfel wordt gesteld. En dat zogeheten onafhankelijke ‘media’ zich ervoor lenen als draagmoeder voor al die geldmakerij aan nieuws-verdrekking te doen, verraadt een bijna stuitend gebrek aan onderscheidingsvermogen.

En daarmee diskwalificeren ze zichzelf net zo hard als die ‘blingologen’ die deze onzin hebben bedacht.