We hebben 94 gasten en geen leden online

Unieke bezoekers

4081411
Vandaag
Gisteren
Deze week
Tot en met vorige week
Deze maand
Vorige maand
Alles vanaf 13-11-2012
1077
2221
1077
4067472
42237
51437
4081411
Uw IP 54.198.143.210
Server Time: 2017-10-23 13:43:46

COLUMN: Wijnhaat in Volkskrant

Wat een schijnheilig, opportunistisch gezwalk daar bij die Volkskrant. En wat een aanfluiting van het journalistieke vak. Afgelopen weekeinde nam, met instemming van de hoofdredactie, een redactrice de wijnwereld negatief op de korrel. Gezond wijn drinken? Bestaat niet. Verantwoord gebruik? Een term waarmee het ‘industriële complex’ z’n inhalige gevoelens afschermt. Genot bij de wijnliefhebber? Wordt hem bijna levensbedreigend aangepraat vanuit de talrijke verdienmodellen die wijnaanbieders erop na houden. Nog net geen drooglegging maar wel een schop onder de aarzen van horeca, wijnhandel of, naar de strekking van het artikel, mee heulende organisaties.

 

Niet alle hoofdredacties zouden zo’n artikel in hun krant toejuichen of ‘gedogen’. Zo complimenteerde Vandermeersch van de NRC op een ‘sociaal medium’ collega Harold Hamersma met zijn pas verschenen ‘Dagboek van een gezonde wijndrinker’. Daarin wordt met een vracht aan contra-onderzoekmateriaal afgerekend met halve waarheden van wetenschappers die hun afbraak-argumenten alleen maar voeden met onderzoek in hun straatje.

 

Eigen rekening

De Volkskrant, die ik voor deze gelegenheid en voor de honderden afkeurend aangesproken wijngenieters maar even tot Volks(k)ramp degradeer, heeft het er ook journalistiek stevig bij laten zitten. Ten eerste de kop boven het artikel. Als daar geen aanhalings- en sluittekens bij worden gebruikt, neemt de krant die dus voor eigen rekening. Daarmee zeg je -in het onderhavige geval- dat ‘gezond drinken’ een fantasie is van wijnverheerlijkers. Die worden in dat artikel aangevallen alsof ze aan de lopende band ‘slachtoffers’ maken en de Jellinek-kliniek aan een rendabele bezetting helpen.

 

Wederhoor? Daar doet de redactrice liever niet uitvoerig aan. Want dan valt de in vooringenomenheid al getrokken conclusie in duigen: wijn is slecht. Evenals het push-apparaat van productie, handel en aanpraterij daarachter. Om het niet helemaal partijdig te laten klinken voert de schrijfster af en toe ook iemand op die geen absolute afwijzer is. Die bekent dan zelf ook een paar glazen (per werk of per maand) in te nemen en vindt een totale verbanning van alcohol uit het sociale leven nou ook weer niet nodig. Maar het gros is ‘teugen’. En wat die in de Volkskrant hebben op te merken is niet op feiten gecontroleerd. Sterker nog, de schrijfster laat al aan het begin van het artikel weten het met de wijnkrakers eens te zijn. Zoals wel vaker bij die krant worden feiten en meningen weer eens stevig door elkaar gehutseld.

 

Waarderings-inflatie

En dan dat zwalkend beleid. Iedere week lezen we in de culinaire rubriek bijna een lofzang op wijnen die ons geregeld als ‘kwijlend lekker’ het keelgat in worden geschreven. Collega Onno Kleijn houdt ons daar taal-creatief bijna verslavend aan de drank. Moet die nou voor z’n baantje vrezen? Denk van niet, want de Volkskrant bestiert ook een eigen wijnwinkel. En daar kun je bestellen wat Onno geregeld de hemel in prijst. Kan het nog schijnheiliger?

 

En wat te denken van de advertentie-afdeling van diezelfde krant. Die publiceert tegen een vet paginatarief de beweringen van wijnverkopers, ook al liegen die er lustig op los. Hoe verhoudt zich dat tot de redactionale afkrakerij van diezelfde aanbieders? Het geld maakt dus recht wat onze wijnhaatster krom vindt.

 

De krant, uw betrouwbaarste nieuwsbron. Waar is die tijd gebleven? En waarom rekent de Volkskrant zich zo graag tot de ‘kwaliteits’-bladen? Kennelijk hebben ze daar last van waarderingsinflatie. En dan helpt nog alleen een ontwenningskuur tegen het eigen gelijk.